İsimsiz

arkamda dağ olması gerekenlerin sırtımda kambur oluşunu nasıl unutabilirim

Koş gel, bir köşe başında kesilmiş nefesim. Kısılmış sesim, sanki çok yakılmış deniz

arkadaşlar çok komiksiniz

bu kadar üzgün ve yorgun olmak için çok gencim ya

en iyi seçenek her zaman uyumakkkkk🥳

her şeyin farkındayım da neyse

arkadaslar karga bülbülü taklit edeyim derken ötmeyi unutmus bilin istedim

Çoğu insan başka insanlar. Düşünceleri başka birinin fikirleri, hayatları taklitçi, tutkuları ise alıntı.

sizde akıl yok biz salağa yattık

bişe dicem biz kime güveneceğiz ya

İyi misin?" diye soruyorlar dalga geçer gibi. Anlatayım ben size, nasıl olduğumu. İyi değilim mesela, hem de hiç. İçimde kelimelere sığdıramadığım vedaların konuşması, boğazımda düğüm halinde vedaların hüznü var. Birine ve bir şeylere ihtiyacım var, ama hiçbir şeye tahammülüm ve katlanabilecek gücüm de yok."Bu halim sizin eseriniz, beni bu hale siz getirdiniz" demek istiyorum, ama sesim çıkmıyor gibi. Gücüm yok. Söyleyemediğim, yuttuğum kelimeler sanki geceleri bir el boğazımı sıkıyormuş gibi hissettiriyor. Sadece kabuslarımda bağırabiliyorum. Gücüm yok artık, yoruldum. Ben sevilmek veya yanımda olunmasını değil ben anlaşılmak istiyorum.

14 Şubat hayel ürünüdür . Tek gerçek Galatasaray tribünüdür

Kıskananlar oldu delirenler oldu dedim olabilir…