Deppic

φίλη σε φίλη: "άστα άστα, έχουν πέσει όλα μαζί"

εννοώντας πάντα τα γκωμένια

καλοκαίρι γαρ

Βροχερή μας βγήκε η 15η μέρα του Ιούνη κι είναι δικαίωμα να αισθάνεται κανείς πως παίζει μαζί μας αυτό το Καλοκαίρι! Νοστάλγησα λοιπόν για λίγο την Άνοιξη κι είπα να μοιραστώ μαζί σας την «Επιμονή της», πράγμα που κακώς δεν έκανα από καιρό!

Ποια είναι όμως η «Επιμονή της Άνοιξης»; Αρχικά, είναι το αποτέλεσμα μιας περιπλάνησης μου στο διαδίκτυο... είναι αυτό εδώ.

Περιπλάνηση μαγευτική καθώς διάβασα πως μια δημιουργός μιλάει για το έργο της σαν να πρόκειται για εκείνη «για τη χαρά της ζωής....χαρά που έρχεται μετά τα δύσκολα». Και είτε λίγο είτε πολύ δύσκολα να’ χει περάσει κανείς, είτε λιγάκι αγαπάει τα λουλούδια, δε θέλει πολύ για να φορέσει τα παπούτσια του και να οδηγηθεί στην el.marnerigalerie για να θαυμάσει το έργο από κοντά! Έτσι κι έγινε!

Για εκατοντάδες λουλούδια μίλησε το αποτέλεσμα της διαδικτικής περιπλάνησης και το φαντάστηκα σαν επίσκεψη σε κήπο. Ήταν ένας κήπος διαφορετικός από τους άλλους όπως και τα λουλούδια του, παρασκευάσματα της Μαριγώς Κασσή, την οποία είχα τη χαρά να γνωρίσω και να μάθω περισσότερα για αύτο αλλά και τα παλαιότερά της έργα. Μερικά απο αυτά τα λουλούδια, ω ναι, είναι σχεδιασμένα σε ειδικό κινέζικο χαρτί... και μπορώ να σας βεβαιώσω πως θα μάθετε κι άλλα πολλά μυστικά τους με μια εισπνοή του αρώματός τους, αν έχετε αυτήν την τύχη!

Πέρασα όμορφα, τη θυμάμαι και τη νοσταλγώ αυτή την ανοιξιάτικη ημέρα καθώς και την επιμονή μου να επισκεφθώ την galerie.

Σίγουρα θα πατήσω και σ’ άλλα τα βήματα της Μ. Κασσή.

Άλλωστε... κουβάρι είναι και ξετυλίγιεται. Ξετυλίγιεται και πλέκει ιστορία.

Τόσος είναι ο διχασμός: 

https://www.youtube.com/watch?v=QQt7Mk14194

Θέλω να στροβιλίζομαι σαν καλαμάκι μετά από speedαρισμένο ανακάτεμα. Να' ναι σοβαρό;

Καλό μήνα! Με ένα και μόνο τραγούδι! :D

I am back to χλώριο! Και τι χαρά απερίγραπτη!

Μια περιπέτεια ώσπου να βρω κολυμβητήριο στην Αθήνα που να είναι ανοιχτό και εκτός των κλασικών working hours, σε απόσταση λογική από το σπίτι και τη δουλειά μου, affordable και accessible με μέσα μαζικής μεταφοράς (δεν ζήταγα και λίγα εδώ που τα λέμε!) αλλά το αποτέλεσμα δικαίωσε την προσπάθεια! Γράφτηκα στο κολυμβητήριο που βρίσκεται στο Ολυμπιακό Συγκρότημα Γουδίου.

Ένα κολυμβητήριο, άλλο να σας το λέω και άλλο να το βλέπετε! Είναι καθαρό, έχει καλό κόσμο και το προσωπικό είναι εξυπηρετικό και ευγενικό. Έχει 9 ολόκληρες λωρίδες αν δεν κάνω λάθος. Δηλαδή 9, το εννόω. 9 αν όχι 10, εκ των οποίων μόνο η μία είναι... ταχείας κυκλοφορίας. Όλοι οι απλοί θνητοί κολυβητές έχουμε δηλαδή 8 ολόκληρες λωρίδες ολο-δικές μας για κολύμπι!

Και ξέρετε τι μου έκανε την περισσότερη εντύπωση; Είναι μακρύ. Ναι μακρύ μη γελάτε. Πας πας και δε φοβάσαι μην βρεις τοίχο κι αυτό προσθέτει κάπως στην ανεμελειά που αισθάνεσαι.

Καλό ήταν και το Better του Λονδίνου δε λέω αλλά είχε τα όρια του. Είχε όμως τα Aqua Aerobics που ίσως να΄ναι και το μόνο πράγμα που μου λείπει από ολόκληρο Λονδίνο, που τα έκανε η ατομάρα ο Danny και που μόνο αν το ‘χεις ζήσει καταλαβαίνεις την αξία της πρότασης που σου γράφω τώρα. Και ξέρετε και τι άλλο είχε το Better πολύ σημαντικό; Είχε κλείδι-βραχιόλι για τα ντουλάπια των αποδυτηρίων. Να κάτι σαν αυτό. Σιγά και τι σας είπα ε; Κι όμως, φοράς το κλειδάκι σου και δεν έχει την έννοια μην παιχτεί η αρπαγή της ωραίας Ελένης που ΄χεις κρύψει στο ντουλάπι σου, σε επανάληψη.

Το Better ωστόσο είχε ταβάνι ξύλινο κι απλά μέτραγες τάβλες, ενώ αυτό έχει το μπλε του ουρανού και τύφλα να ‘χει η Aegean με τις πτήσεις της με τα ταξίδια που κάνεις εσύ κολυμπώντας στο Γουδί.

Υπάρχουν βέβαια και αρνητικά σχόλια στην ατμόσφαιρα, δείτε μερικά εδώ. Α και μην ξεχάσω να σας μεταφέρω την φάση που κυρία εισέρχεται στα αποδυτήρια και θεωρεί πως δε τη χωράει ο τόπος και πως το πιο λογικό είναι να περάσει από πάνω μου –ευτυχώς όχι απτο πτώμα μου- για να μπει. Κοπέλα μάρτυρας της κατάστασης, είπε απλά «club Ψυχικού». Τα συμπεράσματα δικά σας!

Τώρα άραγε να μετράει αυτό σαν πρώτο μπάνιο; Τι πειράζει δηλαδή που δεν ήταν στη θάλασσα; Το βρήκα. Αν με ρωτάνε πόσο μπάνια έχω κάνει, θα απαντάω:

Με αλάτι ή χωρίς;

Deppic turned 2 today! Και Χρόνια μου Πολλά

Έχω να το λέω (άσχετα που δε το κάνω) ότι αισθάνομαι πιο μεγάλη από ότι πραγματικά είμαι... φταίει πιστεύω...όπως είχα γράψει και προ μερικών μηνών-όταν ακόμη χτύπαγε η καρδιά μου στη γηραιά αλβιώνα- στο μισητό facebook, ο παραπάνω υπολογισμός. Με έβαλε σε τόσες σκέψεις αυτή η χώρα βλέπετε που με γέρασε πριν την ώρα μου, ή ας το πω κομψά, με έκανε να ωριμάσω κάπως απότομα. Έβαλε κι ο δραστήριος βίος μου βέβαια το χεράκι του σ'αυτό, αλλά αυτός φταίει που η ζωή είναι μικρή κι γω το κατάλαβα νωρίς;

Βρήκα αρκετά προκλητικό λοιπόν αυτό το online παιχνίδι που σου υπολογίζει πόσο χρονών είσαι... ψυχικά ας πούμε. Πώς λέμε... σημασία δεν έχει πόσο είσαι, αλλά πόσο αισθάνεσαι, αυτό. Του λες πόσο είσαι -μην κλέψεις, θα γίνεις κορόιδο του εαυτού σου- και αυτό σου υπολογίζει το πόσο αισθάνεσαι. Έγω για να φανταστείτε, είμαι 26-γιατί να το κρύψουμε άλλωστε!- και αισθάνομαι καμια 35 τουλάχιστον. Ο υπολογισμός της Αλβιώνας έλεγε, 60 και το test είπε... 41, μόλις 15 χρόνια μεγαλύτερη απ'ότι είμαι πραγματικα. Πάλι νιάτο βγήκα η άτιμη κι χω σπάσει κι όλα τα ρεκορ... οι περισσότεροι λέει βγαίνουν 5 χρόνια μεγαλύτεροι, εγώ εκεί, τα δικά μου τα 3πλάσια.... το over worried, ας το αφήσουμε ασχολίαστο.

Μια μικρούλα αποριούλα έχω... προσπαθούν τα social media να μου πουν κάτι θυμίζοντας μου ότι η Velti ψάχνει άτομα σαν εμένα και ρωτώντας με αν δουλεύω εκεί; Πρόκειται για ένα απόλυτα χαζό λάθος ή νομίζω; Ή λες απλά... να μην έφυγα ποτέ και μια μέρα να ξυπνήσω και να ΄μαι πάλι εκεί, κι απλά να είχα αποκοιμηθεί κάποιο βράδυ στο γραφείο; 

Θα κρατήσω την απάντηση που με συμφέρει... το ¨θα φύγω και θα με ζητάς" έγινε πραγματικότητα. :D