DE OGEN VAN MIJN MOEDER

als een wild, ontembaar dier kan ik mezelf niet tot een halt roepen het negeren van jouw lichtheid is een verraad voor mijn adolescentie je raast me achterna het verlamt me te denken aan een afscheid, ik kan niet anders dan toegeven; dat ik je missen zal en dat ik het niet wil dat ik veel aan je denk

wat ik dit jaar wens: meer tijd doorbrengen in de trein de eerste of de laatste als het schemert en er leegte is

je neemt me in alsof ik een bezet gebied verloren maar het geeft niet

In het geval er een komeet valt ze namen een bad in het zand zoals de zee hen eerder omvouwde hun zoutige ogen onophoudelijk niet oogsten hij had moeten vallen toen de klokken galmden en zij de enigen

meer dan een lichaam is er niet we pakken in: de zon door het oranje zonnescherm de ribfluwelen stoel het Makkumer aardewerk de roomkwark het draadjesvlees de hometrainer we pakken in: het parkje jullie voetbal mijn springtouw we pakken in vanaf het moment dat de dagen niet meer bij te houden zijn wij ingepakt en hebben weinig gezegd de melkboer verpakken de gordijnen verpakken het kunstgebit verpakken het vel verpakken

stop met eten, stop met ademen, stop met twijfelen als je nog fluisteren kan, laat het me zien als je moet schreeuwen, neem de wind als je moet huilen neem de regen, of de eenzaamheid van vandaag een spatiebalk vult een leegte met meer leegte

Er is geen kuil om per ongeluk in te stappen de aarde zal je ook niet elastisch de hoogte in brengen Het water kan je koud laten ontwaken natte haren, natte kleren Binnen in mij wordt het ook niet warmer De moedervlek op je bovenlip trilt Een centimeter of tien verwijdert van mijn zwijgen

het is ver over half drie aan de overkant tekenen interieuren blauw door late tv het is licht in mijn hoofd jij bent duizelingwekkend mooi in ijzig blauw dat zelfs de schaduw je vergeet te tekenen

zij of hij maakt niet meer uit als we maar trots zijn tussen lichamen in glitterlatex en neonpruiken baan ik mij een weg waar ik hoop een thuis te vinden maar vooral wordt er gegild dat er bier in overvloed is en ik vraag me af of er iemand is die mij over een jaar nog steeds durft aan te kijken in de ochtend vind ik onbekende haarelastiekjes in de spiegel vind ik mijn gezicht

deze aandacht nooit verstilt omranden ogen kaderen mijn vluchtig veranderen in stenen op de stoep, of patronen in een tapijt

Mannen in witte jurken dwalen door de straten. Ik leef op koffie, wijn, suikerspin en zeg gedag.

ik wil een man zei hij terwijl meisjes op zijn scherm verschenen ik wil een moeder kwam de kamer binnen schoof hij zijn mannen haastig onder een van haar kasten

spreken wij dezelfde taal of maakt dat deze dagen niet meer uit als er maar iets brandt, werd mij voorgelezen ik brandde al toen het verleden nog niet eens begonnen was