Een normale werkdag ergens in oktober onderweg naar kantoor. Ik merk dat ik onrustig ben, mijn buik voelt raar, er klopt iets niet maar ik kan het niet uitleggen wat het is dat er niet klopt.
De hele dag door merk ik dat ik kort af ben, snibbig, mijn leidinggevende kent mij door en door en valt dat ook op. Of er iets aan de hand is word er gevraagd. Ik weet dan ook dat als het antwoord JA is, ik mag gaan uitleggen WAT er dan is. Omdat ik het zelf niet weet, besluit ik te antwoorden met NEE, ik heb mijn dag niet. Ik weet het, een leugen, zo ben ik niet, ik haat leugens, maar meer dan dat kan ik er nu niet van maken.
De hele dag door merk ik op dat collega's met vragende blikken naar me kijken, geroezemoes, Denise is zichzelf niet, dat is raar, dat is Denise niet, er moet iets aan de hand zijn. De bedrijfsethiek negerend heb ik dan ook al contact gezocht met vrienden en dierbaren om te checken of zij okee zijn. Niets wijst er op dat het daar mee te maken kan hebben.
Aan het eind van de werkdag loop ik naar mijn auto en terwijl ik instap komt weer dat nare onbestemde gevoel omhoog, ik voel dat er iets niet klopt, maar wat dan toch ? Terwijl ik mijn weg zoek richting de snelweg heb ik de hele dag in mijn hoofd al in veelvoud de revue laten passeren, maar ik kan er mijn vinger niet op leggen waar dat verdomde gevoel nu weer van vandaan komt.
Onderweg valt het me op dat ik onbewust ruimte creëer, ik houd afstand van auto's om me heen, dat is raar, dat is mijn rijstijl niet, ik houd van opschieten. Ah fijn, file, dat kan er nog wel bij, ik sluit aan op de middelste rij als laatste auto en kijk om me heen, iedere bestuurder doet zijn of haar ding en schuift stukje voor stukje naar voren om dan weer stil te staan.
In mijn binnenspiegel zie ik dan snel koplampen op me afkomen, snel, echt veel te snel. Ik realiseer me vrij snel dat de bestuurder niet heeft opgemerkt dat er een file is ontstaan. Ik moet weg hier, maar ik kan nergens heen, dit gaat fout. ik heb links, rechts en voor me auto's. Uitstappen duurt te lang en is geen optie, ik ben BOXXED IN. Terwijl ik stil sta trap ik vol mijn rempedaal dwars door de bodem heen en klamp me vast aan het stuurwiel.
Ik sluit mijn ogen en wacht op de klap...................die niet komt..............
rechts achter me hoor ik het geluid van ijzer op ijzer en een doffe klap. versuft stapt er een oudere heer uit de auto die zojuist deels de vangrail raakte en nu op zijn zijkant in de greppel ligt. Gelukkig, ik ben safe.
En dan is dat onbestemde gevoel opeens weg, om plaats te maken voor zwakke kniëen en het besef dat dit nu goed afgelopen is, maar dat ik door het oog van de naald gekropen ben.
De rest van de route naar huis, verloopt normaal en ik herpak mijn gevoel van rust op het moment dat ik thuis in de garage de sleutel uit het contact haal. Mijn realiteitsbesef treed dan pas weer in werking als mijn lief me komt vragen waar ik blijf want ik zit al minstens 10 minuten in de auto nu.
pas dan komen de tranen los en vertel ik snikkend, hakkelend mijn verhaal, waarna een flinke borrel volgt.
Achteraf bekeken schuif ik dit op een seintje vanaf boven, misschien moet ik toch maar eens iets met mijn geloof gaan doen, ik ben tenslotte nog steeds een overtuigd niet gelover terwijl ik wel degelijk katholiek ben opgevoed.
