delta raw

Σφίγγω τη χούφτα μου και λιώνω ανάμεσα στα δάχτυλά μου το καναρίνι.

https://peanutsbowl.com/2020/06/11/%cf%84%ce%bf-%ce%ba%cf%81%cf%85%cf%83%cf%84%ce%ac%ce%bb%ce%bb%ce%b9%ce%bd%ce%bf-%ce%b2%ce%bf%cf%85%ce%bd%cf%8c-%cf%86%cf%8e%ce%bd%cf%84%ce%b1%cf%82-%cf%86/

4 Η γλωσσά μας έχει ακίδες Είναι καρπούζι / στάζει ξεκαρδισμένο γέλιο άστεγο Περιπέτεια που ’χει ανοίξει τις γρατζουνιές μας Αυτό που ήμασταν είμαστε στο κρεσέντο των αντίλαλων Σε τέτοιους ωμούς: τέτοιoι μηροί Γι’ αυτούς τους αστραγάλους: αυτά τα βήματα. Μαθήματα καθαρισμού απ’το νυστέρι

Τότε το ελάφι μίλησε, με αντρική φωνή περιέργως. «Ευτυχώς που ελευθερώθηκε ο άνθρωπος από την φεουδαρχία και προκόψαμε.»

Παράλληλες ευθείες γραμμές Τις νύχτες μόνο κώδικες στο σύστημα του εγκεφάλου: Με λέει «οξυδερκή» Τον λέω «τσακάλι» Κανένας μας δεν είναι απλώς ευφυής και την πατήσαμε -πάλι δεν το ζήσαμε- έψαξα στον πέμπτο ένα αυτός, εκατό εγώ, εκατό αυτός; εγώ κανένα κλειδί, ευτυχώς δεν υπάρχει δεν θα πάμε με πτώση πέσαμε μια φορά έξω Εγώ νόμισα ήταν για μένα Αυτός νόμισε ήταν γι’ άλλον Δίνω δυο μέρες Δίνει δυο μήνες Γράφει βρώμικους ήχους για ρίμες Γράφω σάπια ποίηση – με ψευδώνυμο Μα είναι το ουίσκι ακριβό η εποχή μας φθηνή το σπίτι μου γκαρσονιέρα Είναι Δευτέρα κι έχω τόσο κουραστεί που πέθανα και περιμένω τις νάρκες του πάρκου να σκάσουν αυτή η σπίθα να γίνει φωτιά αυτό είναι timing το κέντρο μικρό εμείς λίγοι κι ο ένας για τον άλλον Κι αναμετάξυ μας στην ίδια «φάση» Τρίτη απόγευμα μόνο Και σκέψου πόσους αντέχει μια πλατεία Που και οι ευθείες μας καμπυλώθηκαν Μα και δε θα συναντηθούμε ποτέ Χρόνος υπάρχει Σωστό ή λάθος Σίγουρα πάντως δεν θέλω Να βρίσκομαι άλλο Σ’ αυτήν την θέση.

Ήρθε κοντά με κουβέντες γλυκές με ρώτησε αν τάχα βλέπω κάτι που λείπει . «Ένας επισκέπτης» απάντησα «που να αξίζει η παρουσία του εδώ.»

https://peanutsbowl.com/2020/05/04/επαναστατικό-γράμμα-8-diane-di-prima/ Κάθε φορά που επιλέγεις το σημείο για ένα γεγονός μια διαμαρτυρία, μια πορεία, μια συγκέντρωση, επιλέγεις το έδαφος για μια ενδεχόμενη μάχη. Εσύ ακόμα καθορίζεις την επιρροή τους. Διάλεξε το γήπεδο σου με αυτό το κριτήριο. Θυμήσου τους κανόνες από τις παλιές παρέες: μείνε στον κοντινό σου, μην τους αφήνεις να σε παρασύρουν κάθε φορά στην ίδια πλατεία*, θα το ‘βρισκα απαίσιο να σέρνομαι ματωμένη έξω από την πλατεία για να βρω βοήθεια: κεντρική πλατεία δυτικά, ή μια λεωφόρο παρακάτω, τι απ’ τα δυο θα επέλεγες;

Πάντα είχα μια ασυνήθιστη σχέση με το χρόνο. Όταν πέρασες απ’ το σπίτι μου κι άκουσες γέλια, ήμουν εγώ που του λεγα αστεία. Κι όταν μοσχομύριζε ο δρόμος, του έφτιαχνα ότι πιο νόστιμο. Κι εκείνη τη φορά που μ’ άκουσες να βρίζω, εγώ ήμουν, που προσπαθούσα να κυριαρχήσω. Πάντα είχα μια ασυνήθιστη σχέση με το χρόνο. Τον στήνω στα τέσσερα και του βιάζω τα τικ – τακ. Γιατί τον νίκησα! Μ’ ακούς; Τον ξέσκισα. Εκείνο το βράδυ που ήρθε να με πάρει Εκείνος, εγώ γύρισα πίσω. Τον νίκησα. Δεν τον καλοπιάνω πια. Δεν του μιλώ για σένα. Δεν έχω την ανάγκη κανενός. Είστε όλοι δείκτες. Όλοι αριθμοί του ίδιου ρολογιού. Αυτή είναι αγάπη μου η σχέση μου με το χρόνο.

Δεκέμβρης μήνας, σκοτείνιαζε το πάρκο από νωρίς, στη Γρανάδα που χόρταινες με δυο μόλις μπύρες και τα καρφιά του φεγγαριού πάνω στη μέση, τους γοφούς μου, ανοίγανε τρύπες αρχαίες, βιβλικές να βγει στο χώρο το φως το άσπρο, το αιώνιο. Τη στιγμή που ο καπνός σκαρφάλωνε ψηλά, στην ανακαινισμένη στέγη, δυο τσιγγάνοι πήγαν να ψειρίσουν τα ψιλά μου, μα τους την έσκασα σα μεθυσμένος ελεγκτής των τραίνων που το σκόπευτρο τον σημαδεύει

Στο Άντεν που τα κοράκια κουνάνε τα κεφάλια τους και τα κεφάλια τους δεν πέφτουν. Το Άντεν δε δέχεται καμία θεωρία. Δε σου ζητά να του επαναλάβεις πως ποτέ δεν κάνει λάθος. Τ’ αυτοκίνητα κυκλώνουν το μαύρο βουνό, εξαφανίζονται σαν τις λέξεις του τέλους. Γιγάντια δάχτυλα περνούν μπροστά απ’ τα μάτια μου, αρχαίοι καπνιστές, καυχησιάρηδες χωμένοι σε πολυθρόνες, δάχτυλα χτυπούν τα μπράτσα, τα κίτρινα ταξί του Άντεν μεταφέρουν μακριά την ανία μου μεγεθυμένη σε φιλμ των 35 mm. Διακίνηση όπλων κάτω απ’ το νεκρό νερό του καλοκαιριού, χρονολογημένα απ’ τον καιρό του θυμού μου, έναν θυμό που δε μπορώ να κατευνάσω ούτε καν μέσα σε τέμενος. Λάθος δρόμος της βραδύτητας, μπλε πέρασμα, με, σαν προφύλαξη: να μην αφήνεις το πτώμα κάποιου στα ερωτικά γράμματα,

https://peanutsbowl.com/2020/05/07/οικειότητα-ιώ-τ/

https://peanutsbowl.com/2020/04/30/αναρωτιούνται-πως-θα-σωθούμε-σύλβια-8/

Κραυγάζω «Ο Άδης μου έδωσε καλύτερο αστρολογικό χάρτη από τον ουρανό Ο Άδης κόβει τις πούτσες από όλους τους άντρες που αγάπησα» «Που είναι το αγόρι σου;» με ρωτάνε τρεις χιλιάδες πράσινα άλογα Ρουφάω σταγόνα σταγόνα το γκαζόν και τον κρύβω στα μπούτια μου «Εγώ αυτήν λέξη δεν την έμαθα ποτέ»

Κι οι αδερφές μου, που είναι όλες τους γεννημένες με ένα δερμάτινο γάντι και με μια πυρηνική βόμβα μες στο μουνί τους. Οι αδερφές μου, που είναι όλες τους πεθαμένες με μια φυσαρμόνικα ανάμεσα στα δόντια τους με τα χέρια τους αιωνίως να επισκευάζουν το παλιό ρολόι κι οι αδερφές μου που γνώρισαν μόνο φτώχεια, οδύνη και χίλια χρόνια ανησυχίας

Στο μυαλό μουη οικειότηταέχει μυρωδιά κι αμηχανίαείναι οξείαδεν είναι δημόσιακαι σίγουρα δεν είναι καθώς πρέπειδεν έχει καθαριότητα αλλά έχει βρωμιάκι έχει μια άγρια ομορφιάσαν να περπάτησε ξυπόλητητην λεωφόροαπό την μία άκρη της πόλης ως την άλληθέλω να διασχίσω αυτόν τον δρόμονα καούν τα πέλματά μουνα μπορώ να είμαι εγώακόμα και με εσένα χωρίςκι όταν σου λέω «ρε»ή όταν σε βρίζωή όταν σε προσβάλλω με το γάντικι αντιδράς από μακριάμε μια συγκατάβαση πιακαι με μεγάλη δόση μαύρου χιούμορκι όταν με βάζεις στην θέση μουκι όταν καταλαβαίνεις τι θέλω να σου πω με έναν στίχο του Άσιμουή του Καρβέλακι αυτό ρε μαλάκαοικειότητα είναι

Μικρό ήρεμο μοτέρ της Αραβίας αναγκάζεις τα πνεύματα να περιμένουν στην ουρά τοποθετείς τα βουνά στο σωστό τους μέρος συνθέτεις γκαζάλ προς τιμήν νταλικιέρηδων-σουλτάνων Μικρό μοτέρ δε σε κοροϊδεύω Μικρό μοτέρ θα πρεπε να σε μισώ οι χτίστες των παλατιών με αλαβάστρινες σκεπές δε γνωρίζουνε το χτύπο της καρδιάς σου Μικρό μοτέρ το εκμεταλλεύεσαι δε θες να σκεφτώ τον ιμάμη συλλέκτη πράσινων παραθύρων

https://peanutsbowl.com/2020/05/21/το-νέο-καθεστώς-δελτίο-τύπου/