Gün

Bu saatte uyumayışımın sebepleri ve sonuçları oldu. İlk başta hissettiğim rahatsızlık duygusu beni her yerden yakalıyor hep sonrasında. Böyle böyle hayatıma yeni birini almak imkansızlaşıyor. Ta en başında biliyoruz verilecek zararı ama kendimize kanıt arıyoruz, masumiyetimizin nişanesi olarak. Yol kime, nereye çıkar bilmiyorum ama şimdilik bu yol o yol değil. Kendimi hep aynı yerden kazıyorum. Bak burası gerçek anlam, sol omuzumu kanatıyorum her seferinde. Kendimi önce kendi elimden kurtarmam gerekiyor.

Çocukluğumun yasını tutuyormuşum. Başta yadırgasam da haklı buldum. Günlerdir kaçtığım şey yüzüme çarpılmış oldu. Herkes bir anda nasıl büyümeye karar verdi anlamıyorum ben oturduğum yerde iyiydim. Gerçekten herkesin büyük ve hırs dolu dünyasından koşarak uzaklaşıyorum. Küçükken uslu, olgun, yetişkin, annesini babasını hiç üzmeyen kız çocuğu büyüdükçe sinirli, asi, her şeyden nefret eden ve kaşları hep çatık birine dönüştü. O sınırı nerde çizdim, o kabuk nerde kırıldı tam olarak bilmiyorum.

Evet zaman düz değil sarmalmış. Durduk yere lise ergenliğime döndüm bir ağlama krizinden diğerine doğru yol alıyorum. İnsanın kendiyle bu kadar derdi olmamalı. Kocaman bir sıkışmışlığın ortasında kaldım ve çağırabileceğim tek kişiyi çağıramam.

Kendimde en sevmediğim özelliğim mükemmeliyetçilik. Hayatta hiçbir şeyin mükemmel olmayacağını bilmeme rağmen yine de o mükemmelin peşinde koşuyorum. Karşımdaki bir insandan bunun yüzünden ışık hızıyla soğuyorum ya da bir iş istediğim gibi olmuyorsa her şeyi bırakıp arkamı dönüp gitmek istiyorum. Halbuki bu hayatta en mühim şey tahammül etmek. Tüm dürtülerimizi bastırıp tahammül edebildiğimiz sürece yaşama dahil oluyoruz. Ben olamadığım için çok şeyi yitirdim. Yine de tahammül edemesem de alan açmaya devam ettim, o da benim vicdan yükümün muhasebesi. Böyle “heh tamam şimdi oldu” diyeceğim bir an gelecek ve mutlu olacağım diye bekliyorum ama çok beklerim. Teoride her şeyi biliyorum ama mesele o değil. Kendi gölgemden de kaçınıyorum aslında ama sığınacak yer orası da değil.

O kişinin o kişi olmadığı için o kişiyi suçlamak.

Yeterli imkanlar sağlanırsa herkes iyi mi olur yoksa kötü mü?

Keten bir ceket denedim ve hemen kaşınmaya başlayınca çıkardım 10 saniye filan durdu üzerimde ve şu an bütün kolum kıpkırmızı. Benim alerjimin iflah olma şansı 0. Benim iflah olma şansım -2783633

Kafamda gerçekliğine inandığım ama henüz gün yüzüne çıkmamış bir olay var. Muhtemelen çok alakasız bir anda ortaya çıkacak, bir süre zeminim sarsılacak ama benim için iyi olacak. Bunu da kendime not olarak yazıyorum o gün geldiğinde daha iyisi olsun diye.

O kadar terapi vs ama zıtlaşarak anlaşmaktaki toksik sevdamı atamıyorum, aşamıyorum. Biraz doğduğun ev kaderindir gibi muhtemelen çünkü kendimi bildim bileli kardeşlerimle yaptığımız şey birbirimize havalı laflar sokmak ve eğer bunu yapmıyorsak problem vardır. Ama bazı insanlara bu ağır geliyor, orada çizgiyi çekmem gerekiyor ve bu beni gerçekten çok daraltıp geriyor. Zekice zıtlaşabildiğim biriyle çiçekler açıyorum gerçekten. Oradaki alt metinleri okuyup anlaşabilmek de büyük incelik. Uzuuuun uzuunn çıkarım yapılan şeyler bana sadece kafa açmak gibi geliyor, üzgünüm.

Kuzenimin kızı var 4 yaşında. Beni her gördüğünde ya kucağıma ya da koltuğun kol kısmına oturup beni inceleyip sorular soruyor ve her seferinde aynı soruları soruyor ama nedense beni hiç rahatsız etmiyor ve aynı hevesle ben de ona cevap veriyorum. Bazılarını kabullenmiş üzerine ekleyerek soruyor. Ama en sevdiğim kısım “senin saçın kıvır mııı” diye sorduğu kısım. O sırada parmağının tekini saçımın buklesinden geçiriyor gerçekliğini kanıtlamak ister gibi. Kıvırcık diyemiyor sadece kıvır diyor ve kendi saçı düz olduğu için ona her seferinde farklı geliyor. Bir de gözlüğümü soruyor her seferinde neden taktığımı vs. Bugün ekleme yaptı gözlüğümün rengini beğeniyormuş teşekkür ederim efendim.

Bugün sporda dolgu, botox konuşulu favori konularımdan djdjddj. Şimdiye kadar hiç yaptırmadım. Alnımda çizgiler var evet ama ben 20 yaşındayken de vardı çünkü ben alnımla konuşuyorum. Kaşlarımı ya sürekli kaldırıyorum ya da çatıyorum. Botox yaptırırsam insanlara yeterli düzeyde yargılayıcı bakışlarımı atıp rahatsızlık veremeyeceğimi düşünüyorum. Bu da benim keyif alanım.

Dehb’min gözünü seveyim o kadar garip bir ödül mekanizmasıyla çalışıyor ki bir şeyleri ucu ucuna yapmaktan çok büyük keyif alıyorum. Evden ucu ucuna çıktım, toplu taşımalar ucu ucuna geldi. 15 dklık yürüme yolunu kısa deparlarla 10 dkda geldim ve 13.00’daki randevum için 12.58’de hastane kapısından girdim yukarı çıktım ve doktorun odasını tamamen hissikablelvuku ile buldum. Tamı tamına denk geldim. Böyle denk gelişlerden nasıl keyif alıyorum anlatamam. Ama bir tane metro kaçsaydı sinirden her şeye sövüyor olacaktık işte bu kadar ucu ucuna. Erken çıkabilirdim ama çıkmadım niye bilmiyorum. Kimse bilmiyor onu. Ama burada hassas konu geç kalmak değil ucu ucuna yetişmek her şeyde bunu çok iyi hesaplıyorum. Dış etkenlerden bir mani olmadıkça feci iyi.