Zauważyliście, że najgorsze wcale nie są momenty, kiedy krzyczymy i wyrzucamy z siebie żale? Najgorsza jest ta chwila tuż po. Kiedy emocje opadają, adrenalina znika i zostaje tylko ta ciężka, lepka cisza w pokoju. To w tej ciszy, a nie w krzyku, dociera do nas, że pewne słowa padły o jeden raz za dużo i że właśnie pękło coś, czego nie da się już skleić

Kiedy byłem mały, nauczono mnie, że ból często stanowi największą część miłości. Że kiedy ludzie odchodzą, trzeba udawać, że wszystko jest w porządku. A kiedy czujesz złość – powinieneś ją ukryć i nie płakać, nawet jeśli jest ci smutno. Kiedy byłem dzieckiem, pokazano mi, że trzeba dalej kochać ludzi, nawet jeśli cię ranią. I w pewnym momencie przestałem już rozróżniać miłość od bólu. Dlatego wciąż tylko udaję, że wszystko jest w porządku.

W tęsknieniu nie chodzi o czas, który minął od kiedy ostatnim razem się widzieliście. Chodzi o te momenty, kiedy robiąc coś zdajesz sobie sprawę, jak bardzo chciałbyś by ta osoba była teraz przy tobie.

„Nie jestem zgorzkniały. Po prostu nauczyłem się, że „na zawsze” trwa dokładnie do momentu, aż znajdziesz kogoś lepiej zbalansowanego psychicznie.”