Değdi mi?

Bana bıraktığın yaranın boyutunu bilmiyorsun.

bağ kurduğum her şey, şuramda bir dağ şimdi.

“bana sırt çevirmene sebep olan her şey seni bir ömür sınasın.”

bir gün kendime dert edindiğim, beynimde depremler oluşturduğum ve uğruna saçlarımı döktüğüm bütün problemlerim çözülecek. her saniyesini hâlâ ilk kez dinliyormuş gibi hissettiğim şarkıların ve her sahnesini bir daha göremeyecekmiş gibi hayranlıkla izlediğim filmlerin hiçbir önemi kalmayacak. bir gün verdiğim bütün sözleri, tuttuğum bütün sırları ve kendim için ettiğim bütün yeminleri unutacağım. işin kötüsü de bu; yaşadığım, gördüğüm, duyduğum, dert ettiğim ve ders çıkardığım her şey günün sonunda bir hiçliğe dönüşecek. günün birinde ben öleceğim ve benden geriye hiçbir şey kalmayacak biraz pişmanlık dışında. çünkü hayatımdaki en büyük problem benim, kendi benliğim.

“biliyor musun, Andrey;  en şen şakrak insanlar en çok acı çekenlerdir.  ve sık sık gülenlerin içinde derin bir acı gizlidir.”

o kadar kötüydünüz ki; bunu yüzünüze karşı söylemeye utandığım için kendi kendimi mahvettim.

benim artık tartışacak, yükselip bir şeyleri dağıtacak halim kalmadı. olaylar dönüyor ben sadece izliyorum. ilerlemediğimin farkındayım. motivasyonum yok bir kere, önemseyemiyorum sizi. tepki dahi veremiyorum çirkinliklerinize. çünkü ağızlara, kalplere ve tüm duygu çeşitlerine duyarsızım.

herkesin acısını hafifletmek için başvurduğu bir yol var. bir de başını vurduğu duvarlar.