defne/m

-

Umrumda olmadığınız yerlerinizden kendinizi kesip alınız lütfen. Bu bir kendinle barışabilme becerisidir. Kendinle barışabilir misin, hayatın sende sefil bir denemesidir. Öyledir.

Çünkü makyajı döküldü gecenin. Bütün sırlar dağıldı. Pandora’nın Kutusu’nu yeniden açtığında zaman, bizi seksen yerimizden doğramadan önce, kendini tüm hücrelerimizde parçaladı. Önce Temmuz'u yaktılar, sonra kımıltısız, durdukça çığ olup üzerimize yağacak yerler bilendi. Öyle saçma; uykusuz; ve pas içinde kaldık.

Bir yer var biliyorum. Nefes alıyorsunuz. Çocuklar doğuruyorsunuz. Sevişiyorsunuz. Yıldönümleriniz var kutladığınız. Gitmiyorsunuz. Hep kalıyorsunuz kendinizde. Ne güzel...

EŞİK

(Oraya geldiğinde, ne içeridesin artık, ne de dışarısı diye bir yer olacak.)

Burası eşik. Burası gitmekle kalmanın arafı. Burası Bora’nın kendini lanetlediği yer. Sırları dökülen aynası; her yanını gördüğünüz bir bıçak sırtı kendinizin. Yağmur öncesinde yalnızca yaprak kımıltısı; denizin akşam üzeri çarşafı; ne yana sürüleceği belli değil, Ay’ı paramparça bir gökyüzü burası. Burası hesap değil; burası hesabı yapılmamış ne varsa o. Yalın. Çırılçıplak. Denizi ortasından ikiye ayrılmış bir gece yarısı; satır başları yakılmış bir kitap; lanet bir ıssızın uluortası burası. Burası yok. Burası düşmesi olmayan bir uçurum kenarı. Sessiz; korkusuz; yalnızca size gerçek bir zaman çatlağı.

Bu sabah sigarayı azaltacağım. Ya da belki bırakırım, bilmiyorum. Ama konuşmayı bırakıyorum. Aklınızın içinde sizinle konuşan insanların yaşadığını düşündüğünüz oldu mu? Hayır hayır. Şizofren bir sanrının içinde değilim. İnsanı bir tek kendini duymamak için konuştuğu zamanlar yormuyor işte.

Bazen ölmek için söylenmiş sözler gibiyiz sanıyorum. Ağacın, çiçeğin, böceğin hakkına siper alıp, bitki çaylarıyla yaşayan insanlara dönüşebiliyoruz. Ölüyoruz yani bir çeşit. Başka bir şey oluyoruz. Ne olduğumuz konusunda hiçbir fikrim yok.

Günlerdir alkol almıyorum. Yazı yazmıyorum. Kitap okumuyorum. Haberlerin bile peşini bıraktım. Sanırım içinde yaşadığımız gezegen onunla ilgilenmediğimiz zamanlarda daha huzurlu dönüyor.

Ama hayret. Işıklarını söndürdüğünde yıldızlarını yakıyor dünya. Dokunduğunda içinizde bir yerleri iyileştiren insanların da varlığını öğreniyorsunuz. Sonra işte herkes masumlaşıyor. Herkes tertemiz kalıyor.

Bir tek siz kirli.

Siz karanlık.