ժҽąժʍօօղ†

Ήταν μικρό, αλλά χωρούσε και τους δυο μας.

Ξάπλωνες στην αγκαλιά μου κι εγώ σου χαϊδευα τα μαλλιά με το ένα χέρι, και με το άλλο κρατούσα το δικό σου.

Μου σχολίαζες πόσο παγωμένα είναι τα χέρια μου κι εγώ σου έλεγα πόσο ζεστά είναι τα δικά σου.

Με άφησες όμως να συνεχίσω να σε χαϊδεύω.

Και αισθανόμουν ευτυχισμένη, ήρεμη και χαλαρή.

Ένιωσα ότι αυτή ήταν μια τρυφερή στιγμή ανάμεσά μας. Και την λάτρεψα όσο τίποτα άλλο.

Μετά από λίγο μου είπες να ξαπλώσω μαζί σου στο μαξιλάρι σου.

Και ξάπλωσα.

Τότε με άρπαξες και με φίλησες.

Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο πολύ είχα ανάγκη το φιλί σου. Πόσο μου είχε λείψει να βρίσκομαι στην αγκαλιά σου.

Ένα κομμάτι του εαυτού μου έλαμπε από ευτυχία.

Ένα άλλο ωστόσο, έτρεμε. Έτρεμε γιατί μάλλον είχε προβλέψει ότι έρχεται το τέλος.

Δε γινόταν να ήμουν τόσο ευτυχισμένη στο πλάι σου. Ήξερα πως η τόση ευτυχία και ηρεμία, απρόσμενα θα έφερνε την απόλυτη καταστροφή.

Έτσι κι έγινε.

Λίγα λεπτά αργότερα, χάθηκαν όλα.

Η τρυφερή στιγμή μας, έφερε το απόλυτο χάος.

Το άσπρο ξαφνικά έγινε μαύρο.

Το φως μετουσιώθηκε σε σκοτάδι.

Η ηρεμία σου μετατράπηκε σε οργή.

Η ευτυχία μου μετατράπηκε σε πόνο.

- Ejo