Παράδεισος για ένα λουλούδι
Θυμάμαι τον εαυτό μου όταν ήμουν παιδί: Κοιτούσα το ταβάνι στο σκοτάδι και έκλαιγα. Τώρα αντ' αυτού περιμένω μόνο τη νύχτα γιατί μπορώ να δω ξανά το χαμόγελό σου, το πρόσωπό σου, τα μάτια σου να με κοιτάζουν και εσένα στη σκιά να μου λες: "δεν θα είσαι πια μόνος"
Δεν ξέρω αν με σκέφτεσαι μερικές φορές. Μπορώ να δω μόνο την άμμο του χρόνου να σκορπίζεται. Κοιτάζοντας τον καθρέφτη ακόμα ουρλιάζω.
Τώρα ξέρω ότι ήσουν σαν εμένα αλλά δεν μπόρεσα να σε ακολουθήσω. Έφυγες πολύ νωρίς και έτσι δεν υπάρχει παράδεισος για μένα. Εάν έπρεπε, θα ήταν χωρίς εσένα.
Ξέχασα τον εαυτό μου για να ψάξω για κάτι. Ένα λουλούδι που αγαπούσε να ζει έντονα. Τώρα δεν μπορώ πλέον να γελάσω.
Μια σκιά μέσα στη νύχτα χωρίς γαλήνη, χωρίς ζωή. Απλώς μια σκιά μέσα στη νύχτα, ένα αμυδρό καρδιοχτύπι μεσ' τις μαύρες στάχτες.
Υπάρχει ο άνεμος που το φέρνει κοντά. Αλλά, για μένα δεν υπάρχει άνεμος, και ούτε χρόνος για την καρδιά μου. Ποιός είναι με αυτό το λουλούδι που ακόμα σκορπίζει γλυκά αρώματα; Εάν υπάρχει Παράδεισος είναι για σένα.
