ruhani bir dermansızlık

Yigenim (5) resim çiziyordu. Sadece babası ile kendisini çizmiş. Neden anneni cizmedin diye sorduğumda "ben o kadar güzel resim yapamıyoum ki " dedi.

çocukla çocuk kediyle kedi olurum. neden seninle hiçbir şey olamıyorum.

kendisiyle savaşı bitmemiş bir insanın sana barış sunmasını bekleyemezsin

“Yavaş yavaş ölürler Seyahat etmeyenler. Yavaş yavaş ölürler Okumayanlar, müzik dinlemeyenler, Vicdanlarında hoşgörüyü barındıramayanlar. Yavaş yavaş ölürler Alışkanlıklarına esir olanlar, Her gün aynı yolları yürüyenler, Ufuklarını genişletmeyen ve değiştirmeyenler, Elbiselerinin rengini değiştirme riskine bile girmeyenler, Bir yabancı ile konuşmayanlar. Yavaş yavaş ölürler Heyecanlardan kaçınanlar, Tamir edilen kırık kalplerin gözlerindeki pırıltıyı görmek istemekten kaçınanlar. Yavaş yavaş ölürler Aşkta veya işte bedbaht olup yön değiştirmeyenler, Rüyalarını gerçekleştirmek için risk almayanlar, Hayatlarında bir kez dahi mantıklı tavsiyelerin dışına çıkmamış olanlar”

“Sonuçta, aşk her şeyi yanlış yapmak için iyi bir neden.“

kendim dahil kimseye laf anlatamıyorum

özlemin bile işe yaramadığı,acının ağırlığını hissettiğim günlerdeyim.

ne kaybederiz

meğer sana beklediğin otobüs çarpmış

gazeteci olmak, şair olmak, yazar olmak, düşünen insan olmak ve hepsinden öte yalaka olmamak bu ülkede suçtur.

he pozitiflik he anamizi siktiler anamizi