dArchief

Deze ochtend werd een tekst online geplaatst die eigenlijk intern had moeten blijven. Een brij woorden die de herlancering van Canvas aankondigde, de Vlaamse televisiezender die op de meerwaardezoeker mikt. Prima televisie, die jammer genoeg steeds minder kijkers lokt. En dus, zo dachten de mensen bij de VRT, dringend nood had aan een opfrissing. Met een nieuw logo en nieuwe programma’s. En die herlancering werd bekendgemaakt met een reeks holle woorden en zinnen als “De goede oude merknaam Canvas hebben we behouden, maar verder hebben we een nieuw verhaal geschreven”

Wat als ze het daar aan de Reyerslaan eens écht anders hadden aangepakt? En daar eerlijk over hadden gecommuniceerd? Zo, bijvoorbeeld.

Beste kijkers. Canvas-liefhebbers van het eerste uur. Critici.

Ik ben bang voor wat op ons, de traditionele televisiesector, afkomt. Iedere ochtend, wanneer ik op de redactievloer toekom, krijg ik een A4’tje in mijn handen geduwd met de kijkcijfers van de vorige avond. Vaak zijn die schitterend, maar nog vaker zijn ze lager dan ze zouden moeten zijn. Kunnen zijn.

Ligt dat aan de televisie die we maken? De schitterende documentaires, de boeiende interviews en de onderscheidende films? Zijn die niet langer goed genoeg? Het is een vraag waar ik ’s nachts heel, heel vaak wakker van lig.

We zouden het roer radicaal om kunnen goeien. Een flitsend logo kunnen kiezen. Een nieuwe studio vol TL-verlichting kunnen proppen en een talkshow kunnen maken waarbij gasten ongemakkelijk lang recht moeten staan. Een programma waarbij iedere vijf à tien minuten van onderwerp veranderd wordt. Met hippe, jonge en vlotte presentatoren. Dat is wat jongeren willen, vertellen ‘de mannen van ’t zevende verdiep’ mij tijdens vergadersessies vol slappe koffie en Powerpoint-presentaties.

Ik heb er lang over nagedacht. Heb hun consultancy-rapporten gelezen. Aan de kant gelegd. Nog eens gelezen. De rapporten door de papierversnipperaar gehaald. Rustig ademgehaald. Mijn middelvinger een paar keer gestrekt. De lift naar de zevende verdieping genomen. “Fuck Off” naar een man in maatpak geschreeuwd. De lift naar de derde verdieping genomen. Mijn redactie samengeroepen.

“Jongens, meisjes. Ik heb een belangrijke beslissing genomen. Voortaan hebben onze non-fictieprogramma’s geen concrete einduren meer. Ja, dat hoor je goed, voortaan is niet elke aflevering van TerZake exact vijftig minuten lang. Het blijft een streefdoel, maar niets houdt ons nog langer tegen om over die imaginaire grens te gaan. Soms kan een uitzending een uur duren. Een uur en een kwartier. Hell yeah, waarom geen drie uur? We gaan onze gasten laten uitpraten. En als we merken dat we een boeiend gesprek beethebben, mag de boel gerust uitlopen. We gaan niet langer dwepen met het woord ‘diepgang’, we gaan er verdomme ook voor gaan.”

Ik keek de redactie rond. Eén voor één knikten de jongens en meisjes instemmend. Uiteraard. Zij zijn de jongeren die opgroeiden met podcasts die nooit even lang zijn. Met YouTube-videos. De bingewatchers, die een programma kijken waar en wanneer ze willen.

Daarom hebben we ook besloten om alles wat we op Canvas uitzenden voortaan ook integraal op onze nieuwe site plaatsen. We heffen de geoblocking op, die er voorheen voor zorgde dat je vanuit het buitenland niet online naar onze programma’s kon kijken. Eigenlijk kon het wel als je een vpn-verbinding maakte of een shitty Turkse livestream gebruikte, maar voortaan kan het dus veel handiger. Alle programma’s vind je in een handomdraai op onze site.

We beseffen dat we geen makkelijke opdracht hebben. “Maak onderscheidende televisie”, klonk het toen ik laatst op de tiende verdieping rondliep. Daar lopen mannen die ik niet zo snel mijn middelvinger kan tonen. En ze hebben gelijk. Het heeft geen nut om andere zenders te willen imiteren in de hoop kijkers af te snoepen. Daarom vind je bij ons niet zo snel onderwerpen, presentatoren of experts die op de andere kanalen te zien zijn. Marc Reynebeau, bijvoorbeeld. Te weinig babegehalte voor de commerciële zenders - grapje, Marc - maar wel zeer intelligent. En er komt een programma over boeken, in de stijl van Alleen Elvis Blijft Bestaan. Maar dan langer, als de presentator dat wil. Fuck yeah, want boeken zijn de max.

Toen ik bij mijn collega’s van de VPRO op bezoek ging hoorde ik over VPRO Dorst, een soort laboratorium voor creatief talent. Omdat ik zo gecharmeerd was door het idee - en er het belang van inzag - heb ik besloten om de band met jonge televisiemakers veel harder aan te halen. Voortaan krijgen zij de tijd, ruimte én budgetten om mee te sleutelen aan de televisie van de toekomst. 


Dat is, en dat geven we eerlijk toe, voer geweest voor pittige discussies op onze werkvloer. Toch kijken we voortaan niet langer bang vooruit, maar voelen we ons gesterkt in onze missie. Geen woorden, maar daden.

Laat ons vooral weten hoe jij het nieuwe Canvas ziet! De deur naar mijn kantoor op de derde verdieping staat altijd open.

Kijk, de sticker van Gent M hangt er nog steeds. Ofwel zijn ze erg lui bij Voka, ofwel vinden ze het een goeie vraag. Misschien denken ze, we laten dat hangen tot de volgende reeks. Dat zou ook kunnen.

Speaking of which. Er is een doodle voor wie deel van zijn van het Gent M team. Een kick-off meeting voor Gent M 2015 is dat. (EDIT: de datum is 21 januari, om 19u)

Heb je je ooit afgevraagd hoe het is om Gent M te mee organiseren. Dat is 1 heel leuke brainstorm over de inhoud en voor de rest taakjes opvolgen. Kun je eens om munt gaan, wil je die stoelen eens wegzetten, heb je die blogpost al geschreven, kun je de mensen verbieden de om binnen te komen (tenzij ze eerst voor de camera plaatsnemen)?

Alle gekheid op een stokje. Gent M 2014 was dankzij het team een succesvolle reeks. Of dat in 2015 ook lukt is nog maar de vraag. De ambitie is groot. De droom zo nodig nog groter. Ik wil namelijk de wereld verbeteren. Iedereen welkom.