In My Place

I suppose what scares me is giving in to the unknown. I like to know where I'm going... I need to open my eyes and look - and be aware of life as it is happening, and not simply how I want it to be.

Somehow grasping at vanishing snowflakes is like grasping at happiness: an act of possession that instantly gives way to nothing.

My life is a perfect graveyard of buried hopes.

Gerçekle düş birbirine karışıyor; yalanın nerede bittiğini anlayamıyoruz. Tutunacak bir dalımız kalmıyor. Tutunamıyoruz.

We are all made of dreams, and our life stretches from sleep before birth to sleep after death.

I wanted real adventures to happen to myself. But real adventures, I reflected, do not happen to people who remain at home: they must be sought abroad.

Bu bitmek bilmeyen düş kırıklığı çok yormuştu onu; belki de bu yüzden yaptıkları yapabileceklerinin gerisinde kalmıştı.

O kadar uzun zamandır kafamın içindeydi ki, başka bir yerde var olabilmesi mümkün görünmüyordu.

Keşke o yere göçüp gitseydik, bir yerlerde güvende ve birlikte olurduk hep; elin her zaman tutabileceğim kadar yakınımda dururdu; bilsen yakınlığına nasıl muhtacım, seni tanıdığımdan beri sensiz nasıl terk edilmiş hissediyorum kendimi; inan bana, sana yakın olmak kurduğum tek hayalim, başka hayalim yok.

Sen kendini onlara kaptırdın, aldatmalara yenildin; anlık olan şeyleri, hayaletleri, eski anıları, özünde geçmiş ve gittikçe de geride kalan eski yaşamını gerçek ve şimdiki yaşamın sandın. Bir yanılgı bu.

Aslında hepimiz aynı çaresizlik içindeydik, ama genç olduğumuzdan tamamen yıkılıp gittiğimize inanamıyorduk...

Gözleri bağlı birini bezin arkasından bakması için istediğin kadar yüreklendir, hiçbir şey göremeyecektir. Ne zaman bağı alırsın, görmeye başlar.

İşte bütün bunlar K.'ya kendisiyle bütün bağların koparıldığı, şimdi doğal olarak her zamankinden daha özgür olduğu ve ona başka zaman yasak olan bu yerde istediği kadar bekleyebileceği hissini verdi; sanki özgürlüğünü kimsenin yapamayacağı bir mücadeleyle elde etmişti ve kimse ona dokunamazdı, onu kovamazdı, hatta onunla konuşamazdı bile; ama bu inanç öylesine güçlüydü ki, sanki aynı zamanda bu özgürlükten, bu bekleyişten, bu dokunulmazlıktan daha anlamsız ve çaresiz bir şey yoktu.

K. ne kadar çok bakarsa, o kadar az seçebiliyor, her şey karanlığa daha çok gömülüyordu.