Damlanur💫

"Lütfen gitmeme izin verme," diye düşündü İzmir.

Ama ikiside sustu.

İzmir gitti.

-Ne?

Atilla İlhan

ve cevap veriyor

Cahit Zarifoğlu

Anladım ki ya ben fazlayım bu şehirde, yada biri eksik...."

~ Can Yücel ~

Öldümü diyeyim yoksa dönecek mi,

İkisi de imkansız değil mi?

Çünkü biliyorum ;

Asla dönmezsin ve biliyorsun,

Sen benim için asla ölmezsin.....

Denize nazır bir bankta oturuyorum, akşamın serinliğinde. Gökyüzü bulutlu, ağlamaya sebep arıyor sanki.. Ha yağdı, ha yağacak. Martılar rızkının peşinde.

Rüzgarın uğultusuyla fısıldıyorum sustuklarımı, duy diye.

Gün gelirde yolun uğrarsa bu kente, bu denize, bu banka... Rüzgarın uğultusuyla sende fısılda bana sustuklarını...

Oysa Kuşların kanadındaymış özgürlük.

𝘉𝘶 𝘴𝘪𝘩𝘪𝘳 𝘥𝘦 𝘪𝘴̧𝘦 𝘺𝘢𝘳𝘢𝘮𝘢𝘥𝚤. 𝘈𝘳𝘵𝚤𝘬 𝘩𝘪𝘤̧𝘣𝘪𝘳 𝘩𝘰𝘬𝘶𝘴 𝘱𝘰𝘬𝘶𝘴 𝘨𝘦𝘳𝘪 𝘨𝘦𝘵𝘪𝘳𝘦𝘮𝘦𝘻𝘥𝘪 𝘢𝘯𝘯𝘦𝘴𝘪𝘯𝘪 𝘖𝘯𝘶𝘳'𝘢. 𝘖 𝘢𝘯 𝘢𝘯𝘭𝘢𝘮𝚤𝘴̧𝘵𝚤, 𝘴𝘪𝘩𝘪𝘳 𝘥𝘦𝘯𝘦𝘯 𝘴̧𝘦𝘺 𝘣𝘪𝘳 𝘺𝘢𝘭𝘢𝘯𝘥𝚤...

Nasıl yandı,

Yüreğim kandı sana,

Bir umut avunmaya....

Şarkıyı dinleyen herkes umutludur,

Ama bir şarkı çıkar, lafı ağzımızdan alıverir..

Bazen de bir müzik herşeyin oluverir.. 🎼🎵🎶

Gözyaşın, gülüşün, sabahın, gecen..❤️

💫❤

Sürekli gülümserdi. İnsanların garibine giderdi bu durum. Ama kimse onun gülümsemezse delireceği ihtimalini bilmezdi. Hayatta kalma biçimi olmuştu sürekli tebessüm etmek kadının.

Ruhu kan revandı. İçinde, bir kuytu köşede büyümeyi reddeden küçük bir kız çocuğu vardı.

En çok zamandan ve gelecekten korkardı. Sevmezdi belisiz şeyleri . Korkuturdu onu.

Uyumak için bir ton aptal ilaça ihtiyaç duyar bunun garip hüznünü her gece yaşardı.

Onun yanındayken hüzünlü olmak imkansızdı. O herkese yardım etmek için çabalar, insanları mutlu etmek için uğraşırdı. Ama kimse onun içinde ki hüznü görmek istemezdi.

O, en çok sevilmek istemişti,

Ama kimse bunu fark etmemişti...

Hangi zamanlara ,

Hangi sonsuzluğa