Melo

İnandın. İnanmak istedin. Hiç kimseye inanmadığın kadar ona inandın. Tüm kapılarını ardına kadar açtın. Ama o eşikte kalıp sana yalanlar söyledi.

“Çünkü “kalbinin götürdüğü yere gitmelerin” bir de dönüşü oluyor kös kös. Hansel ile Gratel masalında olduğu gibi dönüş yolu için bıraktığımız ekmek kırıntıları çoktan yenmiş olduğu için orman kuşları tarafından, hep yolumuzu kaybederek.“

İntihar etmeyi beceremeyen insanların yüzlerine iyi bak. Sürekli bir telaş içindedirler, kuytu bir yer ararlar ölmek için. İstediği ortamı bulduklarında ise oturup bileklerini kesmek yerine saatlerce ağlarlar. Bunu neden yaparlar biliyor musun; çünkü ölmek için önce yaşıyor olman lazım, bunu anlamışlardır artık…

Basit insanları sevmeyin, gidin zor olanı sevin. İmkansız olanı sevin. Çiçekleri, hayvanları sevin. Kitapları, filmleri, yaşlıları ziyaret etmeyi sevin ama asla kalbi çöplük olanı sevmeyin.

Kimseye çelme takmıyoruz diye ayağımız yok zannediyorlar.

Bazen kendi kendime çok kerizsin falan diyorum ama başkası dese bozulurum.  

bize insan olduğumuzu hatırlatan şey acı duymaktır. başka türlüsü çürümedir.

Olmuyorsa da bir miktar zorladım her zaman. Çünkü elimden geleni yaptım diyebilmek dünyanın en güzel hissi.

Her şeyden en ufak bir harekette soğuyorum artık. Hemen kestirip atıyorum. Tahammülümü bu kadar yitirmiş olmama şaşkınım.