Cavid. 🌿

heç kim gəlmədi ölünə yaxın, tabutuna, tək qoydum səni,

sən öləndən sonra, adıma deyildi "yetim",

sən xəstələnəndən sonra, heç isinmədi evim.

nə halımı soran, nə bir qapımı açan olmadı,

anamdan istədiyim şeylərki var, haçan olmadı?

bəs indi elə istəyirəm ki, kaş yanımda olasan,

bəlkə gəlib çağırmısan?! qapını açan olmadı?

yoxluğa öyrəşmək üçün, gərək yoxsul olasan,

yorğanı başına çəkib, gizlin gizlin dolasan,

o ki, düşünürsən, yaş süzülür gözündən,

ağlamaq istəyirsən, gərək səssiz olasan..

evdə yatan var, sakitcə keç otağa, irağ gözündən

anam oyansaydı, əsəbləşib bərk çıxacaq özündən

anam çox həssas yatır yatanda, bir pıçıltıma oyanar,

hönkürüb ağlayım ki, bəlkə anam hıçqırtıma oyanar.

kaş oyanıb döyərdin məni, ona görə ağlıyardım,

yadındadı uşaqkən, ayağına qoyub yırğalıyardın?

elə yırğaladı ki ölüm, elə bil anamın ayağındayam,

ayağından öpərdim ki, elə bilim cənnət bağındayam.

indi də mənə qalıb ev işləri, açığı qorxuram

qorxuram çünki ev işi görəndə ölmüşdü anam,

sən ölməmişdən, ev işi görmüşdüm anam?

ona görə bacarmıram, əlimdən bir iş gəlmir,

gərək biraz öyrəşim, qaldığım ev də tanış gəlmir,

səndən sonra nə bir zəng, nə də bir tanış gəlmir,

heç kim gəlmir evimə yaxın, ölüm ayağındayam,

yəqin doyuruq ki, məzara qoyuruq da.

deyirlər "ayaqyalın oynuyacam toyunda",

sən ölürsən, onlar qalmır "toyundan"

səni allah qoruyarmış, bir hörümçək toruyla.

hamı öləcək, ta ki torpağ doyunca.

bir vaxt dincəldiyimiz torpağ qoynunda,

dərd əlindən dincələcəyik,

diriykən ölən adamlarıq,

ölüb, qəbirdən diriləcəyik.

torpağ məni yeyəcək, siz ehsanımı,

verəcəksiz yediklərinizin hesabını.

saçım ağarıb deyə narahat olurduz,

ağappaq kəfənə bükdünüz.

üstüm açıqdımı deyə narahat olurduz,

üstümə torpağı da, ilk siz tökdünüz.

ölənlə ölünmür deyib,

bir tikə də nəsə yeyib,

çıxıb gedəcəksiniz.

bir gün siz də bu dünyanı tərk edəcəksiniz.

bax onda dərk edəcəksiniz insan necə cılızdı,