Sidewalker Saga

How can I combine being a dad, being a founder, being an employee, being a husband AND being myself all into one? I think by putting the last more in front: I have to be myself first and foremost.

What the hell does that mean though? Wait, let me focus. After all, that should do the trick! I’ve read about routines. Discipline. But these kids man, they screw up my rhythm! Is that really true? Or am I just making excuses?

How often do I find myself daydreaming, consuming nonsense online and just mindlessly going about things?! There is time. There is energy. I just need to get my head straight.

If I know what there is to be done, then I can just do it. I know this. I’ve done it before. I can do it. Draw that bow tight, aim down sights, breathe, focus. And release…

I dreamt I had a sister. My dream didn’t explain how it was possible. But for the first time ever, I felt someone completely understood my grievances without me having to shine light on them. She was a real go-getter, pro-active and I witnessed how she was able to captivate the people around her with her charm and positive energy. I looked up to her and respected her.

I love trains. I love rails. For some reason, they give me a sense of comfort. We are on the way to somewhere and there’s no way to veer off.

I always hear about car crashes, motorcycles getting into wrecks and even planes going down. I rarely hear trains messing up. Worst case they are a little late. That’s fine; I’ll wait. No rush. Trains are for relaxing anyway.

Obviously I can’t remember myself, but they told me when I was a baby I came over from the motherland in the train. Can you imagine? Almost a full day in a train. They said I was a sweet baby: I hardly cried at all while on the train.

He is determined. Relentless. Ready for anything. His whole life has led to this. No more doubts. No more worries. No more thoughts about what could have been.

Only now. Only the present. Only this moment. His destiny lies in front of him. And he is unwavering. Focused. Dedicated. Iron of will. A spark in his eye. A fire in his heart.

Unbending. Unbreakable. Unbroken. A star in the sun-bleached sky. A future as bright as his passion. A drive as heavy as a nuclear engine. Strength in his palms. Sharp in the mind.

Kritiek: heel veel kritiek heb ik op mijn spul. Alles wat ik online knal heb ik wel wat op te mauwen. Maargoed, het is helemaal niet realistisch om te denken dat poging 1 gelijk perfect is. Ondanks dat is het pittig om zomaar content te delen, wetend dat het beter kan. 

Tijdens mijn meest recente bezoek in de jeugdgevangenis hadden wij diverse Nintendo Switches bij. Op een gegeven moment werd een hele logische vraag gesteld, waarna ik he-le-maal losging: “Wat is de beste game om op de Nintendo Switch te hebben?”

Een eenvoudige vraag, met een diepgaand antwoord. Ik geloof dat de Switch namelijk een thuis is voor de allerbeste game van de 21e eeuw zelfs! Ondanks dat men enige kritiek kan hebben op deze game, geven ze hem desondanks een dikke 10! Het is een absolute must om gespeeld te hebben. Ik heb het natuurlijk over The Legend of Zelda: Breath of the Wild! 🔥

Binnen de eerste 5 minuten van de game wordt je meegenomen in de grootheid van de game. Een verwelkomende, deels onheilspellende stilte en kalmte waar je je in bevindt. Vrijwel direct wordt het duidelijk dat de game je niet al te veel regels oplegt: de vrijheid in de open natuur wordt vergezeld door een vrijheid in keuzes. Hiermee bedoel ik: kies jij zelf maar waar je heen gaat en kies jij zelf maar hoe je problemen gaat oplossen. Wordt het je even teveel? Geen probleem; kies een rustige plek uit, leg de controller neer en pak een momentje voor jezelf. In dat opzicht lijkt het enorm op het dagelijks leven 😅

Maar de gameplay en sfeer zijn niet de enige factoren die de game zo sterk maken. De personage als wie je speelt, (de legendarische) Link, wordt wakker uit een soort kunstmatige coma van circa 100 jaar en kan zich vrij weinig herinneren. Terwijl hij de wereld van Hyrule verkent, vertellen haar bewoners steeds meer over de gebeurtenissen die hebben plaatsgevonden en de offers die men heeft gebracht. De belangrijkste daarin is van Prinses Zelda. En precies hier wil ik heel even inzoomen!

LET OP: lichte spoilers.

Het was altijd een beetje de standaard in media dat de arme, hulpeloze dame gered moesten worden. Denk maar aan Princess Peach, menig Disney films en uiteraard prinses Zelda zelf in eerdere games. Maar niet deze. Ohnee, zeker niet deze! Met het terugkrijgen van Link’s herinneringen zie je een dame die onder enorme druk staat: zij is de uitverkorene om de krachten van de godin onder controle te krijgen. Terwijl zij steeds meer mensen om haar heen verliest en faalt in het redden van haar koninkrijk begint ze steeds meer haar onmacht te omarmen. In haar wanhoop en mogelijk het laatste levensmoment van Link en zijzelf komt haar kracht eindelijk los. Haar vertrouwde beschermer bezwijkt en is in kritieke toestand. Het is Zelda die hem in de kunstmatige coma brengt, wetend dat het tientallen jaren zal duren totdat hij weer zal ontwaken.

Ik heb niet maar één rol: Ik ben een vriend, een echtgenoot, een vader, een zoon. Ik ben mezelf.

Ik heb niet maar één functie: Ik ben een programmamaker, een jongerenwerker, een bestuurder, een ondernemer. Ik ben mezelf.

—

Alhoewel dit palet al vrij divers is, vraagt de ‘normale’ maatschappij volgens de standaarden mij te beperken tot het bovenstaande. Anders ‘doe ik teveel’ of ‘kan ik me niet genoeg focussen’. Heftig, want juist doordat ik het diverse heb opgepakt is mijn leven gaan bloeien en heb ik weten te groeien naar een huidige, doch tijdelijke, versie van mezelf waar ik trots op mag zijn. Ik zeg tijdelijk, omdat er meer diepgang in zit en er meer kan worden gegroeid: meer kan worden gebloeid.

Iets meer dan twee jaar geleden ging ik op zoek naar de creatieve kant van mezelf: een kant van mezelf die ik ben kwijtgeraakt in de loop der jaren door prestatie drang, stress en een beeld dat mij is opgelegd. Ironisch genoeg was ik relatief gefocust bezig: niet teveel pannetjes op het vuur en alhoewel klassieke succes erkend werd, was persoonlijke succes niet een feit.

Juist in de uitbundigheid van mijn creativiteit vond ik de vrijheid en was er een veelvuldigheid aan overvloed waar ik nu voor pleit. Ik kon zijn wie ik wilde zijn en door de vele beschikbare smaken, was er altijd wel iets om van te genieten. De tijd is voor mij nu ook aangebroken merk ik, dat ik het creatieve breder moet gaan omarmen. Ik vrees anders dat de geschiedenis zichzelf zal herhalen.

Wat mij twee jaar geleden heeft geholpen is dat ik de ogenschijnlijke chaos een plek kon geven, het combineerde met een orde en er een harmonieus balans ontstond. Al mijn creativiteit: in de vorm van gedichten, verhalen en visuele uitingen kwamen samen in mijn verzamelproject genaamd Crystal Tower University. Het is een universum waarin ik alles kan plaatsen wat ik maar kan bedenken: mijn eigen werelden, waarin leven, verhalen en emoties een thuis hebben. Ik neem je daar later in mee en dan geef ik je de volledige tour.

—

Mijn echte ‘focus’ lag altijd en zal altijd liggen in het vertellen van verhalen. We hebben als mens de waanzinnige kracht om elkaar te fascineren met prachtige illustratieve anekdotes om datgene over te brengen waar wij een passie voor hebben. Vanaf heden zal dat mijn standaard modus zijn.

Call me a social storyteller. Call me. Sidewalker.

“Gaan we echt een blog starten? Is dat echt nog een ding?”

Er werd zelfs nog even verwezen naar de Hyves-dagen: ZO oud voelt het aan!

In de tijden van Hyves was social media nog niet dusdanig belangrijk en aanwezig zoals het vandaag is. We werden niet constant gebombardeerd met notificaties, updates en stories. Volgens mij had Hyves niet eens een eigen app: het moest allemaal via je web browser!

Hiermee wil ik niet zeggen dat social media slecht of negatief is per se. Ik hou van de algoritmes en dat ik voornamelijk zie wat IK leuk vind. Mijn TikTok-feed is vol met inspirerende en motiverende video’s omtrent mindset en succes, omdat ik die dingen ook daadwerkelijk leuk vind en deze graag consumeer.

Ik geef in die zin ook graag terug op mijn favoriete social media, met name LinkedIn en Instagram (en automatisch Facebook). Echter, doe ik behoorlijk veel diverse projecten en wil ik het liefst over alles iets delen, maar wil ook niet heel de dag door dingen posten omdat ik dan het gevoel krijg dat mensen het niet meer kunnen volgen. Ik heb het dan over Rubii GG, jongerenwerk, de bibliotheek, ondernemerschap, persoonlijke groei en natuurlijk mijn creativiteit in de vorm van Crystal Tower University. Is hier dan een handige oplossing voor?

Het idee is om ‘back to basics’ te gaan in de vorm van een blog: voornamelijk tekst-based aan de slag waarbij ik helemaal los kan gaan en delen wat ik wil. Tegenwoordig een video of afbeelding plaatsen vind ik namelijk het makkelijkst wat er is. Pas wanneer ik teksten moet gaan schrijven voor een post: DAN wordt het proces wat uitdagender en complexer voor me. In deze omgeving kan ik in alle rust en ruimte bouwen aan content en projecten. In deze omgeving kan ik delen wat ik wil, gebaseerd op thema, zonder de feed van andere mensen te overspoelen. Ik kan zelfs verwijzen naar deze posts voor meer diepgang en een blik geven in de bibliotheek van mijn brein.