⋆˚࿔ Corpse Ver 𝜗𝜚˚⋆

w tym poscie chcialabym spisac wszystko co sie dzieje, bo mam straszne dziury w pamieci.

Jestem na forced reco od jakiegos czasu i az glupio mi sie tutaj publicznie do tego przyznac. Poszlam na to tylko, dlatego ze w innym wypadku przetaczaliby mi krew i zamkneli by na oddziale. Nastepne badania bede miala w styczniu i mam nadzieje, ze na nich sie skonczy ciaganie mnie po lekarzach. Dostalam leki, bo gnilam od srodka i moj organizm juz nie dawal sobie rady (chyba nawet jedne zwiekszaly mi apetyt, bo ostatnio sama je odstawilam i czuje duza roznice).

Bardzo sie balam, ze tym razem zawina mnie na zamkniety, ale nikt sie na tyle nie zainteresowal, zeby polaczyc objawy fizyczne z moim stanem psychicznym. Na szczescie, bo chyba nie dali by mi spokoju. Co prawda matka grozila mi, ze mnie odda do psycha, ale tylko na grozbach sie skonczylo.

Teraz juz coraz mniej mnie pilnuja. Nie patrza az tak na rece kiedy jem. Pewnie z latwoscia udaloby mi sie znowu ich oszukiwac jak wczesniej, ale nie widze w tym wiekszego sensu, jesli za chwile znowu mam miec badania, na ktorych wszystko wyjdzie. Ufaja mi. Taka mam nadzieje. Musialam sie niezle poswiecic dla tego wszystkiego, bo przytylam do bmi 17,5

Jeszcze tylko chwila. Z wynikami jest troche lepiej niz ostatnio, bo juz nie mam zagrozenia zycia. Wszystkich to uspokaja, bo we wrzesniu prawie sie przekrecilam. Bylam na wszystkich tak wsciekla, ze nie dali mi spelnic swojego planu, do ktorego tak skrupulatnie dazylam przez tyle czasu. Obudzili sie w najgorszym momencie.

Szczerze myslalam czy by tego wszystkiego po prostu nie skonczyc. Chce tylko uspic ich czujnosc, zeby dali spokoj, wiec jesli nastepne badania wyjda dobrze to wracam na calego.

~ Wasza (juz wcale nie taka martwa) Ver