Hiç kimse

Bu hayatta ilk defa ailesiz kalan ama bunu çok geç yaşayan birinin çökezleyişi… eğer ayağa kalkmayı başarabilirse bir daha kimse yıkamaz bu kızı.

Yalnızlığa alışkın bedenler

Bana haksız yaşatılan suçluluk hissinin altında çürümüş bir zihinle içten içe ölüyorum.

En büyük düşmanım zihnim

Yarım kalan biralar ve sohbetleri

Bazen insanın tanımadığı biriyle dertleşmeye ihtiyacı olurmuş.

Anlaşılmamak en zoru. İçinde fırtınalar kopuyor, rüzgarı seni her seferinde daha kötü anıya sürüklüyor ama anlaşılmıyor.

Belki o gece ağlamadım ama benim içimdeki şehrin tüm ışıkları söndü o gece.

Kendime yorulmaya izin verdim ilk defa. Dur dedim. Yoruldun, fark et. Dinlen. Duy sesini. Yoluna sonra devam edersin, daha güçle devam edersin ama şimdi bir dur. Durdum. Belki dinlenmedim ama izin verdim kendime. İyileştirmede ama durgunlaştırdı.

Kendime gurbette kalmışım.

Etrafındakilere güvenemeyip içini açamayan, dertlerini yutmak zorunda kalan herkese kapım açık.

Kendini tamamen çözebilmiş biri değildi ama kendini aramaktan hiç vazgeçmemişti.

O gece canım çıktı ama sesim çıkmadı.

Gece onu hatırlar.

Özgür olmak isterken geçmişin prangalarında boğuluyorum.