𝓳𝓮𝓼𝓽𝓮𝓶 𝓹𝓻𝔃𝓮𝓻𝓪𝔃𝓸𝓷

Zniknąć.

~ K. N. Haner

Mam wrażenie, że za bardzo się dystansuję. Ignoruję zagrożenie, nie widzę go i nie jest dla mnie realne. Od dawna marzę o zamkniętej przestrzeni, świecie gdzie ludzie boją się opuścić dom i walczą o wszystko. Teraz gdy mam to podane na tacy czuję się okropnie odrealniona. Jednocześnie przytłacza mnie bycie ptakiem w klatce, nie lubię ludzi, nie lubię z nimi rozmawiać, ale lubię być w śród nich i obserwować, brakuje mi tego. Nienawidzę e-nauczania i tego jak źle organizują się nauczyciele, w większości to osoby dość młode - będące w stanie zrozumieć technologię… Każdy jednak dobiera własne programy i własne miejsce pracy. Mam dość 9 aplikacji zacinających mój telefon. Brakuje mi porannej podróży do szkoły w godzinach gdy większość ludzi śpi, albo właśnie wstaje z łóżka… Tęsknię za moim życiem. 19 ma się to zmienić - ma być lepiej i właściwie cieszę się. Mój sen o kwarantannie się spełnił, ale chcę się już obudzić i zacząć żyć… Chociaż trochę.