NALULUNOD

After work niya, nagkita kami para maghotpot date. 7am yung out niya kaya natulog muna siya sa sleeping quarters ng office nila tapos nagmeet kami ng 3pm. Before kasi, ang easy ng lahat pagdating sa byahe kasi may sasakyan siya kaso sa kasamaang palad, nadisgrasya siya nung June kaya since then nagcocommute na lang siya. Passenger princess pa nga niya ako non at laging hatid sundo sa bahay. Anyway, ako naman e nagmomotor lang. Bilang luma na ang motor ko at maliit siya, hindi ko magawang ibyahe siya na angkas ko si Nikka dahil na rin parehas kaming medyo may kalakihan. Pag pumalpak ang motor ko habang angkas ko siya, di ko alam anong gagawin ko bilang wala akong alam sa pagkalikot ng motor.

Going back sa kwento, after namin kumain e nagcheck in kami sa isang motel sa cubao para makaligo siya. Nakakatawa na ang main purpose bakit kami madalas magmotel sa cubao e para makaligo siya. Taga antipolo pa kasi sya at ang hirap na uuwi pa siya para maligo tapos babyahe uli pa-ortigas para pumasok. Ngayon, nung oras na para umalis at pumasok siya sa trabaho, sabi ko ihahatid ko na siya. Minsan lang naman ilaban yung motor ko kaya okay lang din. Habang bumabyahe kami pa-ortigas, umaambon-ambon pa na medyo mabibigat ang patak. Sabi niya ang romantic daw dahil nakaangkas siya sa akin, tapos umaambon-ambon pa. Sabayan mo pa ng city lights.

Pero dito talaga ako natawa..kapag nasa EDSA ka kasi, kapag paakyat ka na ng rosario, kailangan mo magchange lane. Ngayon, para makita ko yung mga sasakyan sa likod ko, medyo nagli-lean forward ako sa motor para mag-adjust ako sa side mirror ko tapos medyo binibilisan ko yung andar para hindi ako mahagip ng mga sasakyan. Tapos sabi niya sa akin: para ba bumilis yung motor mo, aabante ka rin? Zoom zoom! (Non-verbatim) Ginawa pa akong ninja ng naruto! Hahahahaha!

Marami akong issues sa pamilya ko. Ang pinaka madaling eksplenasyon lang sa nararamdaman ko para sa kanila e malaki ang tampo at pagkadismaya ko sa kanila. Pero dahil nga magte-trenta na ako, hinayaan ko na lang. Hinayaan ko na sila kung anong tingin nila sa akin. Hinayaan ko na sila sa kung anong pagkakakilala nila sa akin. Hinayaan ko ng maramdaman na binibigay nila sa akin lahat ng basic needs ko (at higit pa) hindi dahil mahal nila ako kundi obligasyon nila ako. Pananagutan. Anak, e. Walang choice.

Hinayaan ko na. Kapag nasasaktan ako, ikukwento ko lang sa girlfriend ko o sa kaibigan ko tapos okay na. Hindi na big deal. Hindi big deal kasi hindi naman na bago. Pero nitong nakaraan, pumutok na lang ako. Sinabi ko lahat ng nararamdaman ko sa kanilang tatlo; sa tatay ko, nanay ko, pati kapatid ko. Pilit kong pinapaintindi kung bakit ko nararamdaman yun lahat, ngumangawa ako sa kanila. Pero hindi ako pinakinggan. Ang konklusyon nila sa lahat ng sinabi ko e makasarili ko. Iyon ang sabi ng tatay ko.

Sabi ng tatay ko? Ok lang. Wala naman siyang sinabing maganda sa akin kahit kailan. Pero alam niyo kung ano yung masakit? Habang nararamdaman ko lahat ng galit at sama ng loob na iyon, sinabihan ako ng nanay kong insecure ako.

Akala ko tapos na ako masaktan sa pamilya ko. Akala ko tapos na ako i-big deal lahat ng mga sinasabi nila. Lahat ng pagdududa nila at walang kumpyansa sa akin. Core memory na naman pala ito. Ang sakit marinig na sabihin ng nanay ko na insecure ako. Ang naisagot ko lang sa kanya e "insecure?? Insecure??? Bakit?? Saan ba ako lumaki?? Dito ako lumaki sa bahay na 'to! Tapos sasabihin mo insecure??? Bakit kaya????"

Ang tagal ko ng walang kinukwento rito at sobrang dami nang nagbago sa buhay ko. Nung huling bisita ko rito e heartbroken pa ako mula sa ex ko. Bale ngayon pala may bago na akong girlfriend. Nikka ang pangalan niya. Nagkakilala kami shortly after kong sinukuan yung ex ko. Nagkakilala kami sa isang lesbian dating app. Literal na ang hanap ko lang nung mga oras na yon e kausap lang at panay mga walang picture ng mga mukha nila yung mga sinaswipe right ko para makausap. Tapos siya naman naghahanap lang ng something casual din. Nung umpisa akala ko hindi kami magki-click pero nung unang beses naming magmeet in person, sigurado ako sa naramdaman ko agad. Pero sa susunod ko na lang ikukwento at nagpapaantok lang ako ngayon.

Ito pala kami:

Kung ikukwento ko briefly kung kumusta naman ako ngayon, siguro ang masasabi ko lang ay okay ako ngayon sa trabaho, kaibigan, at love life.

Nakahanap ako ng trabaho na fair naman ang sahod, hindi ganon kataas pero di rin ganon kababa at stress-free pa (limang buwan pa lang naman ako sa kanila). Sa kaibigan naman, akala ko nasort out ko na lahat, hindi pa pala. Pero masaya ako to keep the real ones. Tapos sa love life naman, sobrang okay talaga. Ganito pala dapat ang pagmamahal. Sobrang grateful ko na nakilala ko si Nikka. Pakiramdam ko, mas mahal niya ako kesa mahal ko siya kaya ang lagi ko na lang dasal e sana minamahal ko siya ng tama at sa paraang kailangan niya. Ang swerte ko sa kanya.

This is my hardest good bye. We've been together and lived together for 2 years, and now we're putting an end to it. You actually broke up with me a month ago but I just can't accept the fact that I will be living my life without you, palagi pa rin akong umuuwi sa 'yo, checking na baka pwede pa. Lagi akong umuuwing bigo. Everytime I ask if pwede pa, firm ang sagot mong hindi muna. I held too tight with "muna", and my impatient ass just can't stay still.

Palautos ako

Tamad ako

Hindi pa rin ako independent

Hindi ako magaling humawak ng pera

Mahina loob ko sa trabaho, hindi ako makatagal kaya ikaw gumagawa ng paraan para makapagbayad sa bills

Palagi kong kinukwento sa kaibigan ko kapag nag-aaway tayo

Reactive ako sa nararamdaman ko

Bossy ako

Isa akong disappointment sayo

Hindi ako kaproud-proud.

Hindi ka 100% komporatable sa akin

Hindi ko mabigay buong atensyon ko kapag may kinukwento ka

Insensitive ako

Hindi ako nagtatry alamin mga hilig mo

Hindi ako palaging tapat, naglilihim ako

Hindi ako maasahan

Hindi pa rin pabor sa magulang ko yung relasyon natin

Inconsiderate ako

Selfish ako

Unfair ako

Trigger mo ako

Lalong humirap buhay mo nung nakilala mo ako

Inilayo kita sa siyudad

Hindi ako sapat

Palagi akong nagkakamali

Mataas pride ko

Hindi sa lahat ng pagkakataon naiintindihan kita

Kung hindi mo ko nakilala, hindi ka nahihirapan sa pera ngayon

May better kang mahahanap na iba kasi hindi ako pumasok man lang sa bare minimum

Mas magagawa mo lahat ng mga hilig mo kasi hindi mo na kailangan i-consider yung gagastusin mo

Mas magkakaoras ka sa mga kaibigan mo

Hindi ako nagreresearch ng mga kailangan ng mga pusa

Inaasa ko lahat ng may kinalaman sa internet. Online banking, applications, inquiries.

Wala ng manggugulo sayo during working hours mo

Pinipilit kitang i-try yung mga bagay na hindi ka komportable

Duwag ako

Mahina loob ko

Bobo ako, palagi kitang hindi maintindihan

Bilang sa isang kamay ko kung ilan ang kaibigan ko, says a lot about me and my personality.

Ayoko sa sarili ko

Never akong naging helpful kapag kailangan mo ng opinyon

Hindi ko nabibigay kung anong kailangan mo kapag may problema ka

Insecure ako

Wala akong tiwala sa sarili ko

Hindi ako maaasahan

Failure ako

I am not strong enough for you

I am a disaster

Mapangpuna ako

Ako: Gusto mo akong samahan? Maliligo na ako.

Danica: Sige pagka-out ko.

*Pumunta na ng banyo para makapagbawas muna*

Danica: Lab naka-out na ako!

Ako: Tumatae ako!

Danica: Bakit ka tumatae???? Siguro hindi mo ako mahal.

Ako: ???????

Minsan napapaisip ako, ako ba 'yung dahilan bakit siya nahihirapan? Pero hindi lang naman ako 'yung nagdesisyon nito 'di ba? Ako rin naman, nahihirapan. Lahat ng gusto ko noon, napoprovide ko sa sarili ko, ngayon sobrang dalang na. Pero hindi ko naman sa kanya tinatapon 'yung bigat. Bakit pakiramdam ko pasan ko lahat?

Lately sobrang drained ako. Para bang hindi ako entitled para ma-acknowledge 'yung nararamdaman ko. Sa lahat ng pagkakataong gusto kong ramdamin 'yung sama ng loob ko, hindi ko magawa kasi sasabayan ako lagi ng galit ng girlfriend ko. Minsan kapag napag-uusapan namin, parang palaging importante kung sino ang tama. Puro pride. Nakakasuya. Hindi ba pwede 'yung nasaktan mo rin ako at iacknowledge mo 'yun?