Chersome's NOTEBOOK ♥

But I know what to do

I just can’t to do it

Because it’s tiresome

And exhaustion can just lead me to settle

It feels safe

I don’t know if I’m giving more for them or I am doing less for my self. Or maybe both at the same time.

I’m scared I can’t do something about it, and that’s on me.

Try to be kind to yourself as well. Life is so precious, live happily.

But the number of people who asks "How are you?" does.

For those who are fighting an unspokable battle, this is for you;

There are times when you want to express what you really want to say but don't want other people to judge you if you say the wrong thing.

Napakahirap nyang, maranasan.

Actually hindi lang hirap yung mararamdaman mo.

Pagod, sakit, at ubos.

Nakaka-miss yung feeling na gigising ka tapos alam mo sa sarili mo yung mga dapat mong gawin.

Ngayon kasi, pakiramdam ko madami akong gustong gawin pero wala akong lakas na gawin yung mga yun.

Magbabasa ka ng mga self help books, pero walang pumapasok kasi ramdam mo pa rin yung pagod.

Manunuod ka ng mga how to's sa youtube pero walang magagawa yun kasi iiyak ka lang din mamaya nang di mo malamang dagilan.

Titingin ka sa salamin tapos sasabihin mo sa sarili mo na kaya mo pero wala eh. Mararamdaman mo lang na down na down ka.

Nakakapagod na.

Gusto mong maramdaman ulit yung fire mo to do things you wanted but then you'll just suddenly see yourself watching mukbangs, playing mobile games, eating anything you crave for wishing it could help you somehow relieve the sadness you feel...

Nakakapagod kahit wala naman talaga akong ginagawa.

I know it's draining me inside.

And deep down, gustong gusto ko na sumuko pero kumakapit pa din ako kasi alam ko hindi naman ako nag-iisa eh. Nandyan si God alam ko, pinapanuod nya ko.

Masakit at nakakapagod man ngayon. Umaasa ako may maganda bukas or araw din ako na masisilayan.

Ayokong makinig sa sinasabi nila na wala akong ginagawa para bumangon. Hindi nila alam kung ano yung nasa isip ko, si God lang nakakaalam.

Kaya nakakapagod na araw araw kang maju-judge kasi nakikita nila outside mukha akong walang ginagawa, tamad na tamad, at walang ibang ginawa kundi tumapat sa cellphone.

Ayoko din naman kung ano yung nangyayari sakin ngayon, gustong gusto ko din naman yung may ginagawa ako paggising ko.

Pero..

Anong gagawin ko kung wala akong ganang gawin yung mga bagay na dati masigla akong ginagawa.

Anong gagawin ko kung hindi na ako masayang bumabangon araw-araw.

At anong gaggawin ko kung sa bawat araw na didilat yung mga mata ko, wala akong ganang kumilos kasi napagod akong umiyak kagabi?

Kapag napagod ka, pwede ka huminto.

Kapag hindi ka okay, pwede ka umiyak.

Kapag nahihirapan ka na, pwede ka magpahinga.

Sa lahat ng pagkakataon na pakiramdam mo susuko ka na.

Iisipin mo laging madaling sabihin na ayaw mo na, pero aalalahanin mo palagi kung bakit mo sinimulan yung bagay na ginagawa mo ngayon.

Bakit mo pinipiling gawin pa rin kahit alam mong nakakapagod.

At kung para saan itong ginagawa mo.

Kasi bawat sakit, bawat pagod at bawat bagsak may karapatan tayong huminto at magpahingi.

Kaya laban lang, kaya natin yan. Laban pa, matatapos din to.

Breakfast at Tiffany's

Almost

Quite

Yet

Queue

Maybe

Words spoken when you're "close enough"

Words you pronounced when you "don't want to be left behind"

Words followed by "wait for me"

Words you say when you want "something yo happen"

I wish upon the star i had said it.

How i want the clock reverse.

Look at the other side.