🍒

Жива сум,

а вѕидана.

Сама во овој дом.

Чекорам од соба во соба,

како низ стар музеј.

Ја бришам прашината

од сите заборавени нешта.

Утрото е најтешко.

Чајникот кашла над шпоретот.

И светлината, бледа и слаба,

се повлекува

како да се плаши да влезе.

Лажицата ѕвони со мал тревожен глас

кому никој не му одговара.

Те носам во обични нешта.

Во модриот час пред сонот.

Во мирисот на денски дожд.

Во напукнатиот нокт

што несвесно го гризам

како стара мака.

Тагата не е величествена.

Таа е камен

што полека го учи телото

да стои неподвижно.

И секој ден

е ново зацврстување

на таа тишина.

Телото помни

сѐ што умот оттурнува.

Рацете сè уште се вртат

кога ќе се отвори врата.

Сè уште се подготвуваат

за твојата тежина.

Колку е срамно

вака да се преживее љубов.

Надвор е пролет.

Зелените полиња дишат,

недопрени од мојата болка,

како светот

да не знае за моето постоење.

Некогаш верував

дека страдањето

ги прави луѓето свети.

Сега знам:

ги издлабува,

за да собере

уште повеќе болка.

И мајка ми ја носеше оваа тага.

Ја видов еднаш

како стои крај прозорецот

откако куќата ќе замолкне,

со дланка на грлото,

како да задржува плач

да не излезе.

Никогаш не ѝ даде име.

Ниту нејзината мајка.

Ние само го научивме држењето.

Жените рано ја наследуваат тагата.

Како сребро.

Како рецепти.

Како внимателно превиткување

на молкот.

Јас немав одбрана.

Се вливав

без крај и брег.

Молкот доби заби.

А јас веќе бев внатре.

И останав

како корен во темна земја,

што слуша

како над него

You did not kill me -

you placed me carefully

inside my own life

and shut the door.

Now I move from room to room

like a widow in a museum,

dusting the glass around ruined things.

Morning is the worst.

The kettle coughing on the stove.

The pale seam of light

under the curtain.

A spoon fallen in the sink

ringing once -

like a small alarm

no one answers.

I carry you in ordinary ways.

In the bruise-blue hour before sleep.

In the smell of rain on wool.

In the cracked thumbnail

I keep biting

without noticing.

Grief is not grand.

It is a thousand careful humiliations.

The body remembers

what the mind forbids.

My hands still turn

when a door opens behind me.

Still prepare themselves

for your weight.

How embarrassing -

to survive love this badly.

Outside, the trees are ferocious with spring.

Their green mouths opening everywhere.

The world has no loyalty.

It continues to produce flowers

as though nothing terrible

has happened.

I used to believe suffering

made people holy.

Now I think it merely hollows them out

until they can hold more suffering.

My mother carried this sadness too.

I saw it once

in the way she stood at the window

after everyone had gone to bed -

one hand at her throat

as if keeping something inside.

Women inherit sorrow early.

Like silver.

Like recipes.

Like the careful folding

of silence.

And I loved you -

God, how I loved you,

with the blind devotion

of a child walking into the sea

believing the water

will stop at the knees.

But silence grew teeth.

It fed slowly.

Now there are evenings

when I sit perfectly still

and feel my heart

going about its business

without me.

Do not return.

You are buried here already -

in the chipped cup on the shelf,

in the dent your body left

on one side of the bed,

in the terrible patience

of the roots beneath the house.

At night I imagine them spreading,

thin white fingers

through the dark earth,

searching not for water

but for whatever remains

of the woman

who once believed

love meant shelter