Chelsea

iihhhh kilig at masaya rin aq!!11!1 😍🥰 💕

at first i was actually hesitating to post here kasi akala ko konti lang makaka-interact ko dito 😭 but i'm so surprised na may mga pinoy pala ditey na naglalaro rin ng lads!! then i noticed na onti lang filo aus so i decided na umambag sa community... COMMUNITY?! HAHSHAHA HUII

OMG thank you so much! 😍🥰💕💞 from now on talaga i'll post my future works here (& maybe repost some of my old ones? lolol)

— a short filo au/smau

Caleb

Rafayel

Xavier

Zayne

Sylus

in which rafayel would say anything, except admit that he's jealous

caleb ends up being your partner in a project.

he's a player, but he’s sometimes sweet—‘pa-fall,’ as you call it. but what exactly is his reason for doing this? is it just to sleep with you, or to make you fall for him completely?

pagod ka na nga, gusto nang umuwi, at napaka-mahal pa ng gas ngayon pero...

xavier the foodie, panay mag IG story ng pagkain... pero ang kasunod thirst trap?

minsan, ang hirap kausap ng boyfriend mong si zayne na hindi chronically online...

Rafayel Myth Tears of Romirro Inspired! FILO AU

SYNOPSIS. Paano kung bago ka mawala sa mundo ay sumulat ka ng isang liham na nagsilbing natitirang bagay na patunay ng iyong pagkabuhay na iniwan para sa nag-iisa mong minamahal na si Rafayel?

WORD COUNT: 184 LANGUAGE: FIlipino FORM: love letter A/N: sinulat ko ito mula pa noong hulyo, pagkabasa ng myth ni rafayel. i already posted this sa ao3, tiktok, X, and medium. noon pa man ay nais ko na gumawa ng panitikang filipino kasama ang lads. more of this siguro in the future? we'll see. enjoy reading 🤍

SOUNDTRACK: Panata by Tothapi

Rafayel,

Hawak mo ang karagatan, pati na rin ako.

Sa unang pagkakataon na narinig ang iyong tinig sa aking isip ay napaniwala akong ikaw ang minimithing sasalba sa aking sariling delubyo.

Noon, akala ko na bilang "nobya" mo ay isa lamang titulo na walang silbi—ni hindi kita nakikita o nahahawakan man lang sa mga sandaling pinapako ako ng tadhana sa palasyong iniaalay dapat sa iyo. Bakit wala ka? Bakit dito pa ako sa palasyo mo naghihirap?

Nung nakita kang nakatali sa lalim ng katubigan na dapat ay iyong tahanan, napaniwala akong pareho lang tayong hamak ng sarili nating kapalaran; tulad lang tayong naghihikahos na makamtan ang kalayaan.

Ngunit sa nagdaang ilang libong hampas ng tubig sa karagatan kung saan ika’y nakilala at nakapiling…

Napagtanto ko na ang tunay na kalayaan ay sa mistulang pagbalot mo sa akin ng alon na siyang mahigpit na yakap mo lang pala.

Kaya kung pawiin man ang aking buhay ay mas pipiliin kong maging isa sa iyong karagatan…

Dahil walang ibang lugar na gusto kong manatiling malaya kundi sa iyong piling lamang.

Patawad at paalam.

Mahal kita,

Iyong Kabiyak