ayz

içimden en son gülmek geliyor

evet, kazanmanın fayda etmediği zamanlar oldu elbet, ancak vazgeçmek söyle dursun, daha yoğun bir hırsla tüm vücuduma kezzap dökerek haykıra haykıra temizlenmesini bekledim. şimdi karşıma geçmiş, vücuduma bakıyorsun. utanma. görüyorum, acıdığın her halinden belli olan bakışlarını.

annemin yüzümü seven parmaklarını hatırlıyorum. babamın eziyetlerini de. kızıyorum, dişlerim sımsıkı. yüreğini düşünüyorum annemin. iyice yamuluyorum. yangını sönen kibrit nasıl yamuluyorsa işte öyle.

sen durmadan gidersin ben tutar döndürürüm kalbini

aklımdan türlü düşünceler geçiyor ve yine bir girdaba gireceğimi fark ettiğim o an tavanıma bakıyorum. kaçıncı kez bilmiyorum ama kalbimin ve aklımın yollarını ayırdığı günden beri, kafamı çevirip bakmadığım her şeye karşın bu tavana bakıyorum.

"tek başıma birkaç kişi olabilmeyi, bu şehre arkamı dönüp giderken kulağımdaki seslere tokatlar atışımdan öğrendim. bir çift sözün bir çift yalana dönüştüğü ve bir benim tek olduğum zamanlarda sıkışıyorum içimdeki saatin çarkına."

kendime gülüyorum ve o an kirpiklerimden yanaklarıma doğru bir ıslaklık hissediyorum. işte o an kendimden kaçmak istiyorum sadece. şu tavandan, bu odadan, yalanlardan, heveslerden, tek günlük mutluluklardan, her şeyden kaçmak istiyorum. ama sonra kaçmak kurtulmak değildir diyorum. en iyisi burda durmak, her şeyin ortasında, bu tahammül edemediğim kaosun karşısında öylece yapayalnız ama tüm benligimle durmak.

dünyanın bize yaşatılandan, öğretilenden daha başka olduğunu seziyorum.

"hiç düşündünüz mü? ölen bir insanı gerçekten bir kez daha görebilir misiniz? ölen bir okula gidebilir misiniz? ölen bir evde uyuyabilir misiniz? o yıllar öldü. o yılları bize öldürecek biçimde yaşattılar."

"ağlayacak bir şey varsa söyle, birlikte ağlayalım. bir huzur bulmayalım mı ya şu hayatta Ruhiye? babam "huzur mezarda" derdi. öyleyse sıçayım ben böyle hayatın içine.."