żyje cicho krwawiąc

Pomijając to ze gdy jestem sama to sie niszcze.

Nie chcę już się samokaleczac ale nie potrafię przestać...

Hej jestem cati ofc nie jest to moje imię ale nie chce go podawać ze względu że moi przyciele mają tą aplikację a nie chce żeby mieli podejrzenia że to ja ale chcę się wyżalić i stworzyć swojego bloga i uwolnić się od uzależniania (z góry przepraszam za moją ortografię i interpunkcję ale mam z nią już od dawna spory problem choć i tak zrobiłam duży postęp przez pare ostatnich lat) jak już wiecie nie chce tego więcej robić tylko że to nie jest takie proste... Przychodzi wieczór ciemny pokój i muzyka na słuchawkach powodują kolejny napływ ogromnej ilości myśli chęć zrobienia sobie tego znowu często mnie przerasta ale kiedy już to zrobię nie myśle już tak często o tym jest spokój na jakiś czas 2,3 dni ale potem koło się zatacza i jest to samo niby czuje już szczęście na nowo je odzyskałam po stracie tej jednej osoby przez którą tak naprawdę znowu po 2 latach zaczęłam to robić, Pół roku temu wróciłam do tego nałogu i do dziś nie potrafię na nowo odzyskać starej sobie blizn na ciele przybywa a ja zaczynam mieć tego dość, Uspokaja mnie widok spływającej krwi i tej ulgi i nie chce przestawać nie wystarcza mi jedna kreska nigdy na niej się nie kończy ale mam tego już dość nie chce w następne lato pływać w basenach czy jeziorach w spodenkach bo mam pociete uda lub w bluzkach bo mam pocięte ręce nie chce się wstydzić ran nie chce ich wgl mieć mam nadzieję że pisanie tego bloga mi jakoś pomoże w wyrzuceniu swoich emocji i myśli bo za każdym razem jeśli to zrobię lub zacznę myśleć będę tu pisać o tym co czuje mam nadzieję że mnie miło przyjmiecie i pamientajcie że na moim blogu każdy może czuć się bezpiecznie nikogo nie oceniam i zawsze staram się każdemu pomóc więc jeśli ty potrzebujesz się wygadać śmiało pisz ja postaram się pomóc a jeśli nie dam rady to chociaż wysłuchać trzymajcie się koteczki

bylas ze mna latami nadal chce cie z powrotem ale nie wiem czy to warte

blogie uczucie

moment zapomnienia

bol psychiczny przelewajacy sie w fizyczny

bylo to pieknym doswiadczeniem

lecz zostawilas blizny na mym ciele

nie moge przestac sie zastanwiac czy to bylo warte

poczatki byly przyjemne

ale pozniej te rany gojace sie tygodniami

dni kiedy zwykla kapiel byla niemozliwa przez urazy

czy ten bol naprawde leczyl moje cierpenie

czy tylko odkladal je na pozniej

tego jednego razu mnie wystraszylas

dlatego juz ciebie nie tykam

bo boje sie ze przesadze

ale nie moge powiedziec ze to pozegnanie

nie widzialysmi sie przez prawie rok

ale nie jestem pewna czy moge powiedziec ci zegnaj