ilke

herkese meydan okur ama kendi düşünceleriyle baş başa kalmaya cesareti olmaz bazen insanın.

bir gecede bitti dediğin bende bir ömürlüktü.

her bitiş bir başlangıçtır ve her feda bir yaradır. her şeyin bittiği yer her zaman çiçek açmaz. doğru kararlar almak bazen çiçeksiz kalmaktır. bazen çiçeğin adı sadece mahşerdir ve bitişle başlangıç arasında nakış atmaktır. her zaman fedakarlık sonucunda yaralanmak değildir, bazen yara uğruna fedakarlık yapamaktır.

insan bazen öyle bir boşluğun içine doğru çekiliyor ki duygularını sonsuz karanlığa mahkum bıraktığı sokağı bile özlüyor. bir sokakta bedeninin değil, kalbinin en derinlerine kadar ölüme terk edildiği bir sokaktan geçerken insan, mezarındadır. her anlamda.

bu gece sadece ay karanlığa mahkum kaldı. mahkumiyet çift taraflıdır aslında. senin bileğindeki kelepçeler değildir. bazen boğazına dolanan düğümdür mahkumiyet. bazen söylenemeyen sözlerin verdiği acıdır. bazen mahkumiyeti tek taraflı yaşadığını farketmektir. bizim mahkumiyetimiz sevgisizliğin oldu ve geceler yine buna şahitti.

kalmanın anlamı olmaz, gitmenin affı olmaz, bir elin kapıdayken yanımda durulmaz, böyle aşk olmaz.

sustuğum zaman konuşmadığımı zannettin. dışarıya akamayan bir gözyaşı, bin gözyaşı olarak içime akmıştı, görmen gerekirdi. her yara dışa kan akıtmaz, öğrenmen gerekirdi.

benden sana kalan anı, senden bana kalan acı.

senin geceni aydınlatan ay, en karanlık gecemin şahidiydi o gece.

beklemeyi abartan ben değilim, yokluğu abartan sensin.

her kelimen bir yalanın iziydi, her gerçek bir yaranın iziydi.

peşinden koştuğum kadar uzaklaşmamıştın.