“Eskiden yaşansa dokuz köyü ateşe vereceğin şeylere şimdi kibrit bile yakmıyorsun. Alışmıyorsun ama bir tık büyüyorsun gibi bir şey.”

Önceden hissetmeyi başarıyordum. Şimdi hissetmiyorum. Ne duygumu yaşayıp ağlayabiliyorum, ne de dolusuyla gülebiliyorum. Ben biraz duygusuz, fazla umursamaz oldum. Zararım kendime, en çok içime attıklarımı susmuşum. Anlatmak ya da anlamak istemiyorum. Kaldım, kendimle.

“öğrendiğim en önemli şeylerden biri de şudur;ne yapmış olursan ol, ne hissetmiş, kimi sevmiş olursan ol, arkasında dur.korkularının bile arkasında dur.ğöğsünü gere gere, elini masaya vura vura.gerekirse yak ortalığı.çünkü bunlar seni sen yapan şeyler.kendinin arkasında dur.”

“Sana kızmıyorum ben sadece seni bu noktaya getiren seni böyle birine dönüştüren her şeyden nefret ediyorum.”

Ben hâlâ, her şeyi sana anlatacakmış gibi biriktiriyorum.

Frida Kahlo şu sözlerle sanki beni anlatıyor; “Çok karışığım. Bir yanım olabildiğince huzursuz ve yorgun. Diğer yanım mucizelere ve düşlerin gerçek olabileceğine halen inanıyor ve heyecanını koruyor. Bu iki yan arasında ben, eziliyorum.”

Yarın saat 9.05 geçtiğinde sirenler acı acı çalarken gözleri dolan evlatların olduğu sürece sen hep yaşayacaksın atam

karşında gülen insanın gülüşüne gülümsemek dünyanın en saf şeyi olabilir ya.

sen bilmiyorsun; ben o uçurumun kenarında ağlaya ağlaya ev bildim orayı kendime. ama artık tam anlamıyla evime gitme vakti, tam vakti.