müberra

şimdi tekrar ne yapsam dedirtme bana yarabbi, taşınacak suyu göster, kırılacak odunu, kaldı bu silinmez yaşamak suçu üzerimde, bileyim hangi suyun sakasıyım yarabbelalemin, tütmesi gereken ocak nerede?

yapıştırsam da parçalarını hayatımın

göğsümde, bir kalp kırıklığı kayığı yüzüyor, ve ben daha yeni yola koyuldum; dalgaların kollarımı ıslatmadığı, tek bir gün bile yok.

tabut değildir bu, bir tahta kundak. bu ağır hediye kime gidecek, çakılır çakılmaz üstüne kapak?

kendi gönlünde olanı, yedi iklimi gezsen de dışarıda bulamazsın.

ben zaten hiç beceremedim, hiçbir şey, iç yangını anılar yaratmaktan başka.

beni burda bırak bezirganbaşı, kumun dikenin üstünde, bir çığlık gibi yalnız, susuz azıksız, ve kervanını al götür, hülyalı şehirlere

anne senin yüreğin taş olsa dayanır mı, kuş olsa çiçek olsa gündüz olsa, kırılmaz mı acıdan bir sap menekşenin boynu

seçilmiş taş milyonlarca taş arasından, başını vurduğun, çok gençti genç olmak için bile, kendi zamanına muhtaç, kendiyle dalgın

gökyüzü gibi bir şey bu çocukluk, hiçbir yere gitmiyor.

bakışından yakaladım seni, duruşundan, su gibi akışından sesinin, ağaçlar kuşlar cümle bulutlar geçti, hüznünden yakaladım seni

şarkılarla bekliyorum ölümü, ötüşen bülbüller var, tüfekler üzerinde, tam ortasında savaşın.

yüzdüğünü sanıyor çölde sürünen.

çömlekçi söyle bana, nasıl bulunur gizli bir liman, insan kendine bunca korkaksa

bir idamlık Ali vardı, asıldı; kaydını düştüler, mühür basıldı. geçti gitti, birkaç günlük fasıldı. ondan kalan, boynu bükük ve sefil; bahçeye diktiği üç beş karanfil...

ille gerek mi özlediğimi söylemek - ya da sevdiğimi seni - hem gelecek günlere bıraktım seninle olmayı - seninle ölmeyi bir güzel - seninle

yağmur, seninle biter susuzluğu evrenin