Çok uzun zaman oldu. Çok kez aradım, çok kez çakıldım. Daha dibi göremem dediğim tüm günler beni bekledikleri yerden canlandı ve yenilerini gösterdi. Olumlamalar yaptım. Okumalar yaptım. İnanmasam da bir şeyler yaptım. Çok sancılıydı. Kayıplar verdim. Kazandıklarım oldu. Yeni alışkanlıklar edindim. Yolculuklar yaptım. Riskler aldım. Çok korktum. Çok bekledim. Günlerce istedim. Saniyeleri işleye işleye didindim bir duyguyu anlamlandırabilmek için. İsyan ettim. Pervasızlığın içinde yüzdüğüm günler oldu. Çok uzattığım sohbetler oldu. Bırakıp gittiklerim oldu. Zordu ama yaşanmasa ne olurdu bilmiyorum. Buralarda birileri kaldı mı, onu da bilmiyorum. Ben yalnızca devam etmek istiyorum. Nereden devam edebilirsem oradan. Sadece devam etmek. Yeniden “ Merhaba!” demek. 

İnanın bana bunlar yazıldığında elimden bir şey gelmemesi çok çok üzüyor beni, ne yazık ki psikoloji alanında henüz bir eğitim sahibi değilim, fakat olsaydım da ne yapacağınızı söylemek için uzun uzun konuşmak, sizi tahlil etmek gerekirdi. Şu aşamada ne yapacağınızı söylemek hadsizliğine kalkışmam.

Elden bir şey gelmeme, hiçbir şey arzulamama, eksik hissetme, ne olursa olsun keyif alamama, daima hüzünlü hissetme ve mutlu olamama, yarım yaşıyormuş hissi ise tüm bu yaşadıklarınız kuvvetli biçimde on altı aydır ben de yaşıyorum. Aralıksız.

Fakat yine de depresyon çok karmaşık ve zor bir süreç. Seviyeleri çok farklı. Depresyonda mıyım, bilemiyorum. Ama nasıl hissettiğimi soran birine kısaca “ depresif” derdim herhalde. Yardım almak gerekiyor. Sizinki epey uzun bir süre. Yardım almanızı, uzman birinden fikir edinip yolunuzu acilen çizmenizi öneririm.

Mutlaka kurtulacağım ama şimdi değil. Zamanın yatıştırıcılığı, daima öfkeli, huysuz ve içten içe bilenen bir bıçak gibi içimde gezinen bu her ne ise, sanki bir nebze bile iyi gelmiyor ona; ama biliyorum ki zaman diye bir şey var. Sabrı da, zamanı da, kendimleyken yatışabilmeyi de öğreneceğim. Cehaletinizi de affedeceğim. Cehaletiniz yüzünden yaptıklarınızı da.

yerçekimli karanfilim var artık, doğumlarının hatrına mum ışığında kahve içip biraz ajda pekkan dinledik. gerçek bir şeyler görmeye ihtiyacım olan şu günlerde dünyanın en özel hayata döndürüşünü ve bu anın güzelliğini unutmak istemiyorum. hayatımda olduğun için nasıl şanslıyım. yaşatmak müthiş bir his. herhangi bir duyguyu hiç tereddütsüz yaşatmak müthiş bir his.

Sevgiyi bilmiyorum desem, öyle iyi biliyorum ki belki bu sebeple etrafımdakiler koca bir saygısızlık gibi geliyor bana. Yapay olan, benim kökümden filizlenmemiş bir şeyler var gövdemde. Fazlalık duruyor, beni sinirlendiriyor, boğuyor. Eskide kalmış, unutulmuş, paslanmış, toz tutmuş bir şeyler var ulaşamadığım. Bana yaşamayı, hissetmeyi, duymayı onlar öğretti. Onlar gölgede ve ben bu sahte aydınlıktan nefret ettim artık.

Hişt hişt!

Hişt hişt!

Bir de youtube’a yüklediğin video harika olmus bidahakini bekliyorum dört gözle.Annemle bayildik. Lutfen mutlu ol

Merhaba,

Gayet iyiyim, yalnızca sınav senemdeyim, genellikle ders çalışıyorum ve belki bu sebeple cıvıl cıvıl şeyler yazamıyorumdur. Fakat umutsuz değilim.

Gerçekte tanımadığınız birini böyle düşünmeniz müthiş incelik. Çok teşekkür ederim.

Aralığın sonuna doğru bir şiir videosu koymayı planlıyorum, henüz belli değil tabi.

Öncelikle teşekkür ederim.

Herkes birçok zorlukla karşılaşıyordur, önemli olan zorlukları nasıl karşıladığımız ve bizi nasıl şekillendirdikleri. Ama tabi ki çabaladım, hala çabalıyorum ve bu çaba devam edecek. Daha çok başındayım her şeyin. Her şeye biraz zaman tanıyorum, en çok da kendime.

@guzyazi ile son görüşmemiz ve hem onu, hem maviyi; çok.

Ocak, 27

selimiye’nin arka sokaklarından büyük sinagog’a doğru giderken o kadar çok korumaya alınması gereken ev vardı ki, başıboş bırakılmış olmaları, altından geçerken tehlike arz etmeleri bu ülkede tabii ki garipsenmeyecek türden bir delilik. önlerinde durup yedişer sekizer dakika odalarda ne var, içlerinde ne yaşandı, nasıl döküldü bu ev, bu sokaktan kimler geçti diye düşündüm.

bu pencereden hangi çocuk sarktı? o camlar neden kırıldı; birileri mi kırdı? en son kim yaşadı ve terk etti, neden terk etti? böyle şeyler beni niyeyse fena biçimde ağlatıyor. mutluluktan veya üzüntüden değil, ama mutlaka hüngür hüngür ağlatıyor.

sanki bir ev olmaktan çıkıp; mahallenin afilisi, rakıyı susuz içen ve yara gibi gülümseyen siyah meşinden ceketli eşref abi’si ile mahallenin sevgilisi, penceresi yaz kış açık, sesi kadeh gibi çınlayan sebahat abla oluveriyorlar. ben de önlerinden geçerken söyledikleri türküyü duyuyor, kendimden geçiyorum.