Cactusfestival Blog!

Waarom?

The Kooks kennen we allemaal van hun hitjes: Naive, She moves in her own way, Happy (junk of the heart) en Ooh la…

Misschien wat braafjes maar verdomme, hoe heerlijk hikt de stem van Luke Pritchard en wat een funky gitaar speelt die Hugh Harris. Aangenaam luistervoer zonder pretentie.

Wistjudatju?

De band is vernoemd naar een nummer van David Bowie uit het fantastische album Hunky Dory. Beluister het hier

Mount Everest?

The Kooks hebben meer dan genoeg hits om een avond te vullen en dat deden ze dan ook. Het was de eerste keer dat ze op Cactus kwamen en daar hadden duidelijk heelwat mensen op gewacht. Het werd een meebrul- (en gil-)festijn van begin tot einde. Pritchard toonde dat hij ook solo, eigenlijk nog sterker, blijft staan.

Of hij er zelf voor kiest weet ik niet, maar hij is een idool die vele hartjes sneller laat slaan. Hij toont zich dan ook zo en gebruikt gans het podium, soms doet Pritchard me zelfs even denken aan Mick Jagger, hij zoekt uitdagend de interactie en krijgt die massaal.

Toppertje? She Moves in her own way, de eerste uitbarsting van de avond, scoorde als de Rode Duivels in Frankrijk!

Slippertje?

Helaas zat het fundament van The Kooks bij momenten danig in de weg. De gitaar van Harris, op podium al fors ondersteunt galmde over de wei en dit ten koste van Pritchards stem. Jammer!

Goegezegd?

Pritchard, die gillende tienermeisjes toespreekt. “Do I know you”, waardoor … nog meer gillende tiemermeisjes.

Wattezien?

Tja…Neen, los daarvan gebruikten The Kooks ook sterk alle spots aan het plafond van spetterende stroboscopen tot intieme sfeerbelichting die je direct in je huiskamer wil. Daaronder een wild huppelende frontman en een gitarist die in gelijke welke grungeband recht zou blijven staan.

Het oordeel van de jury?

Een hele belevenis zo'n optreden van The Kooks. Hier bewijzen ze dat ze veel meer zijn dan een caramellen softpopgroepje. Dat nu nog wijs maken aan de ouders van hun fans en alles komt in orde!

Een jubileumjaar, daar zit dEUS middenin en ze vieren dat - hoe anders - door te grasduinen in de hits uit hun ondertussen indrukwekkend ogende back catalogue.

15 nummers lang mag het graaien in platenbak op cactus duren. Van opener Slow tot bisnummer Roses valt op dat het quintet Barman, Pavlowski, Janzoons, Gevaert en Misseghers als een goed geoliede machine de dEUS-motor ongegeneerd kan laten brullen van de pret. De uitschieters zijn steevast de tripjes waarbij Mauro de kans krijgt te schitteren. (gehoord achter mij: die Mauro, wie is dat?) Heidi en Fleur zullen alvast blij geweest zijn met de manier waarop Mauro tijdens de outlook van Instant Street als een echte sjamaan zijn gitaar bezwoor, met die prachtige riffs die eindigden in een soort ‘tribal dance’ met zijn instrument. Nog meer hoogtepunten? Onze keuze viel op fijnbesnaarde pareltjes als Little Arithmetics en Serpentine, of de stuwende bas die Bad Timing naar het sublieme kookpunt bracht.

Volgend jaar wordt ook overigens een goed dEUS-jaar als we Tom Barman mogen geloven want dan zal immers een ‘modderfokker van een nieuwe plaat’ het levenslicht zien. Intussen doen we het dus met de fijne herinnering aan deze afsluiter! And after all, volgende jaar is er ook weer een Cactusfestival! Tot dan!

onstage/offstage – In de songs van Two Gallants zijn kwetsbaarheid en kracht nooit ver uit elkaars buurt. Dat zorgde ook op Cactusfestival voor een guur podiumsfeertje, met songs over verschoppelingen, of het soort gemiste kansen en verloren liefdes die mensen kunnen blijven achtervolgen, totdat het eindelijk is gestopt met jeuken. Maar hoe hopeloos ook (”Fools like us just don’t belong”), die felle kracht van de typische verbeten zang, jachtige gitaar en levendige drums van Two Gallants, maakten weer alles net verteerbaar. De onderhuidse spanning en rusteloosheid bleef tijdens het optreden wel voortdurend hangen, ook tijdens de ingetogen passages, toen er bijvoorbeeld werd overgeschakeld op vleugelpiano, voor de meest rauwe versies van ‘Invitation to the funeral’ of ‘Crow Jane’. Hoe grimmig ook, het was opvallend hoeveel Cactusvolk de songs van deze twee heren kon meebrullen. Een jongere kerel die hen pas vandaag had leren kennen, kwam me achteraf enthousiast vertellen dat dit een echte ontdekking was voor hem - ik kende hem niet, but it looks like he just had to tell someone. Ik heb hem meteen al hun platen aangeraden. Na al die oudere en nieuwe songs vandaag nog eens zo beklijvend te hebben mogen meemaken, was elke andere keuze een misdrijf geweest.

quote – “What a beautiful context to make our bunch of noise today”

Tekst: Dag Van Wetter  - Foto’s: Bart Werbrouck - Wannabes.be

Ik weet niet hoe het verder afgelopen is met Federer en Djokovitch op Wimbledon. Hopelijk meer info straks van Chris Dusauchoit. Nu nog de duivenberichten en het weerbericht en we zijn weer helemaal mee. JVM laat het allemaal aan zichzelf voorbij gaan. Tijd voor muziek.

Waarom?

Iemand die vergeleken wordt met Bon Iver en James Blake is altijd het checken waard. Ook de truc van het je volledig terug te trekken uit de bewoonde wereld, om dan terug te keren met een chef d'oeuvre is al door een aantal grote namen voordien met succes uitgeprobeerd.

Wistjudatju?

JVM’s track “Glacier” werd gebruikt voor de advertentiecampagne van de Spaanse Kerstmis Loterij in 2014. Altijd prijs!

Mount Everest?

Het zal aan mij liggen maar de muzikale Mt Everest heb ik vandaag bij JVM niet gezien. Het probleem ligt hem bij JVM volgens mij net in dat frêle stemgeluid. Op z'n intiemst slaagt hij er niet in een song de volledige tijd spannend te houden, op z'n hardst gaat die stem verloren en hoor je hem enkel nog op de achtergrond.

Een aantal nummers slagen er toch in om uit deze impasse te geraken:

“If I had a boat” drijft op zachte melancholie maar ontploft schitterend naar het einde toe. Ook “We don’t eat” heeft diezefde opbouw, de extra trom doet er zelfs nog een schepje bovenop.

“Breaking Hearts” zet voor het eerst aan tot meezingen, een melodie die net iets meer tempo in zich heeft.  

“From the woods” maakt door zijn schitterende outro dat je echt met kippenvel zit te wachten op wat er uit “The Woods” zal tevoorschijn komen. En ook “Higher Love” toont dat een volledig gestripte song nog meer blinkt.

Wasegtèm?

“I like trees”, JVM geniet van het mooiste decor van Europa, ook Les Ardentes vond hij wel chill, misschien volgend jaar in uw boomgaard?

Het oordeel van de jury?

Vlak voor me stond een jong paar innig elkaars amandelen te verkennen, JVM blijkt de ideale soundtrack voor dit soort sportevenementen. Voor mij alsnog een Bon Iver en/of James Blake in de kinderschoenen, maar wie ben ik als ik al die tevreden gezichtjes rond me zie?