Eylül'de elleri üşürde geri döner diye düşünüyordum. Başkasının ellerini tutmayı tercih etti vesselam.

Çok üzgündüm ama onlara yorgunum dedim, saatler boyu ağlayasım vardı ama gözümden bir yaş akıtamadım, canım çok yanıyordu ama ağız dolusu gülüyordum, umursamadığımı sandılar ama her dakika aklımdaydı, savaşı kaybetmiştim ama onlar kazandığımı sanıyorlardı.

Bugün orta yaşlı, kültürlü bir hanımefendiyle aynı odada birkaç saat geçirdim ve bu birkaç saat içinde hayata dair birbirimize konuşmalar yaptık. Konuşmanın sonunda bütün hayata ve yaşamımıza dair olumsuzlukları tek bir cümlede topladı ve son noktayı koydu; "Ne de olsa suyu da yutkunarak içmiyor muyuz ?" düşündüren ve pek az anlamlı cümlelerin arasına eklenen bir söz.

Elimden geldiği kadarıyla herkese yardım etmeye çalıştım, arası bozuk olan çiftleri barışmaları için çabaladım, dertlerine ortak oldum. Ama kimse de çıkıp demedi ki sende şunları şunları yaşadın olayın aslı nedir gel sana yardım edelim, çözelim bazı şeyleri kimse demeyince bende suskunluğumla kaldım. Olsun dostlarımın canı da sağolsun emeklerimde helal olsun.

Bu koşuşturmalı hengame'nin arasında bir nevi de sen olsaydın belki her şeyi unutup senin var oluşunla daha yaşanabilir olabilirdi hayat. Ama nasip var kısmet var ötesine gidilemez...

İnsanların hayatında biri olabilir veya olmayabilir ama siz olmadığını anlayıp gevşeklik yapıp o insanı boş görür görmez yanaşmanız ne büyük karaktersizlik. Uzak durun, ortamı boş buldunuz diye sokulmayın!!!!

Sizi seven insanların mantığını devreye sokmayın, zira zararlı çıkarsınız.