belalı pollyanna

ölü çiçeklerle dolu bir vazo gibiyim, bugün.

başını yastığa koyduktan sonra saatlerce düşün mahvettiğin anıları. uyku kaçırır senin yaptıkların.

g. orwell diyor: her şey bir sis bulutu içinde yitip gidiyordu. geçmiş silinmekle kalmıyor, silindiği de unutuluyor, sonunda yalan gerçek olup çıkıyordu.”

ışık olmuştun sen bana, bir ses ve bir gölgeden daha fazlası. sarılabilmiştim çünkü sana. ellerinden tutmuştum ve sana bakmaya daha doyamamıştım. zaten gözle görünen bir yüzden daha fazlasıydın. yüzün bambaşka olsaydı da severdim. lakin senin olduğu için, sana ait olduğu için sevmiştim yüzündeki her detayı. bazı şarkıları da aynı sebepten, sen sevdiğin için sever olmuştum. yalnızca sevdiğim sevdiklerin de değildi. keşkeli cümleler kurmaz olmuştum mesela. keşke burda olsaydın diyebilmek isterdim. sevmezsin keşkeleri, susuyorum. keşke susmasaydım.

toplanmıyor artık, kırılıp dökülenler.

İnsanlardan bir beklentin olmazsa, hayal kırıklığınada uğramazsın..