ve kuşlar sustular

zamanın içinde savrulup durmaktan daha fazla ne yaptın? tüm bu rüzgara kapılıp giderken dağılan saçlarını, çatlamış dudaklarını, yaralı ellerini hiç mi görmedin? savrulup dururken duvara çarpmadan hiç mi farketmedin yolunu? kaldır başını, dur. bir dakika da olsa dur. yerinde saymak savrulmaktan iyidir, değil mi? etraf toz bulutu, yönünü göremiyorsun. siyah buruşuk bir poşet gibi rüzgar ne derse onu yapıyorsun. sen bundan çok daha fazlasısın. rüzgarı yaratan da sensin, savrulan da... kendi yarattığına bu denli kapılmak neden? karşı koyamayacağın rüzgarın önüne atlamak neden? dur ve bak kendine. hiç mi değeri yok dağılmış saçların, çatlak dudakların... hiç mi değerin yok? kendi yarattığın rüzgarda daha ne kadar savrulabilirsin? durmaktan korktuğun için daha ne kadar toz bulutunu içine çekebilirsin? 

keşke tumblr şifremi unutup sarhoş olsaydım

daha ağlayacak çok şey buldum ama söylemem keşke söyleyebilsem ama yine yalnız ağlarım diye korkuyorum

ERGENLİK PLAYLISTIM GİTMEMİŞ ONA AĞLAYABİLİR MİYİZ BERABERR??*

şiirin de yitirdiği bir şey yok. üstelik kendine özgü şiiri olan makinalarımız var artık ve yeni bir yaşama biçimimiz, ciddi ayağı yere basan, düşünsel ve duygusal bu makine çağının ruhlara bağışladığı. yolculuklar şimdi de eskiden olduğu gibi güzel ve bir gemi sırf gemi olduğu için her zaman güzel olacak. yolculuklar hala yolculuk ve uzaklar hala oldukları yerde – hiçbir yerde, tanrıya şükür!

kadın her zaman erkeğin özünü bulmak, onu evcilleştirmek, yoğurmak ister; bilge erkek kadına özünü asla göstermez. ona bir ışık patlaması sunar, sonra kapanır, kendine döner yine. kadın çocuk yetiştirmeye önce erkeği evcilleştirerek başlar. aşk bencilliğin bir biçimidir. aşk korkakların pes etme mazeretidir.

dışarıda bir köpek ağlıyor ince tiz sesiyle. hava hafif serin, camım açık. üzerimde ince bir tişört,altım çıplak. ışıkları loş yaptım bu gece. dışarıda bir köpek ağlıyor, sesi kulaklarımda. gecenin karanlığı mı onu korkutan yoksa yalnız mı kalmış? veya sadece karnı mı aç? bunları düşünüp duruyorum, bir köpek ağlıyor dışarıda gecenin sessizliğine inat. kalbime dokunuyor. karanlıklar korkutuyorsa onu nasıl uyur bu gece? yatağım batıyor sırtıma,ışıklarımı açıyorum. bir müzik açıyorum belki bastırmak için çaresiz kaldığım o sesi. belki de seni düşünmekten alıkoymak için kendimi. dışarıda bir köpek ağlıyor ve ben seni düşünüyorum. cem karaca, “kimseler beklemezken bekle beni” diyor. ışıklar gözümü acıttı. kapatıyorum. seni düşünüyorum, ne zaman bir köpek ağlasa seni düşüneceğim. kedim camda onu dinliyor. o da üzüldü belli ki. cem karaca bitiriyor şarkıyı, bir sigara daha... cama çıkıyorum. bir sigara daha içebilmek için. dumanın ucunda sen varsın, her nefeste kendimden uzağa serin havaya bırakıyorum seni. ağlayan köpek susuyor. bekliyorum, hiç ses yok. sahibini mi buldu,karnı mı doydu yoksa..? gülümsüyorum. sigaram bitiyor. tam rahatlamışken bir ses duyuyorum dışarıdan, “abi ölmüş bu köpek”. yutkunamıyorum. içimde bir köpek ağlıyor.  keşke o sesi duymasaydım açmasaydım o camı diyorum. keşke hayal ettiğim gibi sahibine kavuşmuş olsaydı. bu kadar basit olsaydı bu hayat. bir sigara daha içiyorum camı kapatıp. ucunda sen... odama veriyorum nefesimi,burada kal istiyorum bu gece. içimdeki ağlayan köpek hiç susmuyor, ve ben artık hep seni düşünüyorum. 

biz bir insandan nefret ettiğimizde kendi içimizde yuvarlanıp bu insanın görüntüsüyle karşımıza çıkan birinden nefret ederiz. bizim kendi içimizde olmayan şey, bizi kızdıramaz.

doğmaya zaman ayırdınız, ölmeye de zaman ayırın! ve bunun için kedi gibi yapın: yaşamaya zaman ayırın!

zamanın yaraları sarmadığını anlamıştı, zaman yaraları deşiyor, zehirlenmelere ve iltihaplara yol açıyordu. belki de bütün acıları bitiren ölümdü, zaman bunu savsaklıyordu.

aşkın kötü tarafı insanlara verdiği zevki eninde sonunda ödetmesidir, şu veya bu şekilde... fakat daima ödersiniz... hiçbir şey olmasa, bir insanın hayatına lüzumundan fazla girersiniz ki bundan daha korkunç bir şey olamaz.