Hangi Hikaye Yarim Kalmis..?

Denemede yanılma vardır, biz onlara takılmayalım.

Yetmedi dopamin. Ekstra aldım. Onu da kendim gibi, ben yarattım. Geçmişimi tarattım. Huzuru da önceden olduğu gibi, yine şimdiden çıkardım.

Eskilere döndüm bu gece. Yarabandı tenime yapışalı da üstüne yeni deri kaplayalı çok olmuştu oysaki. O kalp neden çarptı, merak.

Kendimi kendime emanet ediyorum bir süredir. Işıklar içimden parıldıyor. Karşımda ayna var, görüyorum. Ailedir dediklerim toz bulutu, ailem olanlar köklü destek. Çok şükür. Müzik çalıyor yine kafamın içinde. Ruhum dans ediyor. Rujum kırmızı.

Kendi içimde hangi hikayelere tutuldum anlatılan bunca zaman. Protagonistim sanirken, yan oyuncuymusum- arti bir. Ana destek benken, yerde egilmis sirtima basilarak yuksekleri gordurenmisim. Ben kimim kendimi sorgulatti yumusak yumuşak izin verislerim… Kendime dönüş sürecim kendime… Yaptiklarim başkalarına, yapmadıklarım kendime.

Her bir hafiflik ağırlığıyla geliyor.

Kafa nerdeyse, işaret ordan alınır….

Işıklar arasında gözün kapalıysa, karanlıktayım sanırsın.

Kendini sevdirebiliyor olmak değildi amacı. Olmamıştı da hiç. Onu sevenlerin, onun sevdiği gibi gönülden ve koşulsuz sevdiğini varmıştı. Hep zaten hayatını varsayımlarla yaşamamış mıydı o günlere kadar? Anlamıştı sonralarda o bıraktığında, bırakmışlardı onu sevmeyi. Sevmek değilmiş demek ki yaşadığı, sonradan ve yavaş yavaş anladı…. Hep tam istediği gibi olacak sanıyordu dünyayı. Ve insanlar onu şaşırtmayı becerebiliyorlardı. O da bu kadar çabuk kanmasaydı değil mi? Güveni, aşkı, sevgiyi kendinde bulsaymış baştan.

Sen gelince başlar yolculuğun