.atarlı mübaşir.

"acıyla geçtiğim yoldan geçiyorsun izlerime rastlıyorsun, bıraktıklarıma, orada o yolda çekmiştim ruhumu patlatan fitili benden savrulan parçalar kurusa da, izleri var hala yolun kenarında. izini sür yolun, acının ormanı büyütür insani vakit geniştir, ufuk sandığından daha yakın acıyla geçtiğim yoldan geçiyorsun, ustası olacaksın içine gerdiğin tellerin hangi sızıyla titrer içinde, hangi sesle büyük bir ask, hangi sesle ölür, bileceksin. ne zamandı bilmiyorum. yaşadıklarından sana kalan tortu, seni olduğun yere çakan, olduğun yerde fırtına koparan korku. kendi sarmalında döndün, döndün, sanma ki daha dönmeyeceksin kalsan da bir yer için, aslında hep gidiyorsun. şimdi, acının ormanından geçiyorsun her şey bir daha kanasa da ne geçtiğin yola ne sana dokunabilirim ben geç meleğim, senin de şarkıların olsun içindeki telleri titreten."

Güzel şeylere ihtiyaç duyduğum zamandayım. Güzel şeylerin es geçtiği hayattayım.

Mutlu olmak değil gayem. Ben mevcut olmak istiyorum.

Hadi gülümse.

Ah be! Geçmiyor.

Sana bir yağmur mevsimi lazım beni hatırlaman için. Bana küçük bir esinti yeter kokunu duymak için.

"Ahmet, fark eder mi?"

Nasıl bir şey biliyor musun? Hani senin avuçlarının arasından sızar ya zaman, heh işte benim ayaklarımın altından dünyam kayıyordu.

Hayat dedikleri o derin keşmekeş çukuru, senin için bir geri sayıma döndüğünde tırsacaksın.

Gündüzler göz alıcı olabilir ama asıl kahraman gecedir.