bulutsu plasebo

Kaynak:

-Big Bang Theory

Kaynak:

-Big Bang Theory

Kutunun içindeki içi arsenik dolu şişenin kırılıp kırılmadığını bilmediğimizden, Schrödinger’in kedisi hem canlıdır, hem değildir. Ama kutu açıldıktan sonra, ya canlıdır, ya değildir. Bu iki durumdan biri diğerini dışarılar. Kutu ve içindekiler, kaçınılamaz bir gerçektir. Vardırlar, ve zamanda sabittirler. Şişe ya kırılmıştır, ya kırılmamıştır. Kedi ya ölmüştür, ya ölmemiştir. 

Ya da belki, biri, üzerinde kocaman kalın harflerle “DOKUNMAYIN” yazan bu kutuyu, içinde ne olup biteceğini bilerek almış, sırf eğlencesi için sallamış, sallamış, sallamış, şişeyi kırmış, kediyi zehirlemiş ve birilerinin kutuyu açmaması için de elinden gelen şaklabanlığı yapmıştır. Kutu açılıp da ölü kedi ortaya çıktığında ise, muhtemelen etrafta yalancı yas halleri yaşamış, kendisini bir şekilde kurban göstermeyi başarmış, kendi vicdanını bile sikip bir köşeye atmış olabilir. Ya da belki, bir zafer kazandığını düşünmüş ve durumla gururlanıyor bile olabilir. Hatta, sorumlunun kendisi değil de merakı olduğuna bir şekilde inanmıştır, kendisini her zamanki gibi en küçük sorumluluk tanesinden bile sıyırmanın bir yolunu bulmuştur. Kediyi merak öldürmüştür. Ne gelirse ya meraktan, ya yapraktan gelir. Kurallara uymamak da kendi suçu değildir, kedinin ölmesi de.

(https://open.spotify.com/track/0LbVVakq9ekmz6fKJt1tL0 gönderdi)

Hayal kırıklıkları topağı halinde ilerleyen bir hayat hikayesinin içine düştüm. Yetersiz okul, yetersiz beceriler, yetersiz sosyal çevreler, yetersiz (yerine getirilmeyen) vaatler, tutulmayan sözler, bir çırpıda harcanan emekler, sanki daha önce hiç gerçek konuşulmamışçasına bir çırpıda söylenmiş, hayasız ve sabahsız yalanlardan ibaret bir utanç topağı izliyorum etrafımda. Duvarlar olup büyüyorlar, büyüyorlar, büyüdükçe eskilerine de ekleniyorlar, onlar büyüdükçe ben küçülüyorum, küçüldükçe yalnızlaşıyorum, korkaklaşıyorum, uzaklaşıyorum.

Duymam gereken bazı sözler var, asla duymayacağımı bildiğim sözler. Utanç duygusunun altında ezildiğini bildiğim sözler, sesi soluğu kesen sözler bunlar. Gerçek, elle tutulup gözle görülebilen, havada asılı kalmış, ama asla ağızdan çıkmayanlar. Söylense hiçbir şeyi değiştirmeyecek, hiçbir anlam taşımayacak, ancak söylenmeyince insanı bir noktada düğümlü bırakan şeyler.

Bunların yanında, benim eksiklerim de çığ gibi büyümeye, gözüme batmaya başlıyor. Yetersizlik hissinde süreklilik, süreklilik, süreklilik, her sabaha korkuyla, gerginlikle uyanmak. Meşguliyetsizlik, bir yolculukta olmama hissi, ulaştığım bir yer olmamasının bilinci. Savrulma, savrulmaya devam etme, tutunamama, tutunabilsem de tekrar düşeceğime emin olma huzursuzluğu.

Yalan sevgiler. Eksik hayaller, kurulamayan güven duygusu. Benden saçma sapan beklentiler, benim saçma sapan (eksiklikte ve fazlalıkta) beklentilerim.

Hepsine okeyim de, bacım nedir arkadaş? FriendZone dediğimiz olayı başka bir seviyeye taşıdı. Ne gerek vardı ki? Tatlı, ponçik bir hanımım. Elim yüzüm düzgün, ailem iyidir. Resmi davetlerde utandırmam, annelerle çok iyi anlaşırım, kendi ilgi alanlarım vardır. Düşünmesini de bilirim, hesap sormasını da. Çok güzel kurabiye yaparım, ellerim her zaman manikürlüdür. Çok makyaj yapmam. Gülerken itici olmam, hatta gamzem de vardır. Bilgi sahibi olmadan fikir sahibi olmam. Güvendiğim insanı gereğinden fazla kıskanmam. Açık kumralım, nüfusun %32′sine denk geliyorum, yarısının da erkek olduğunu düşünürsek bu oran %16′ya geriler, akran olmamız da beni %2′lik nüfus dilimine sokuyor. Mühendisim. Galeri gezmeyi severim. Bazen tek başıma sinemaya giderim. Yazın çok mutlu bir insan olurum, dondurma yemeyi çok fazla sevmem. Kitap okumak beni mutlu eder, zihnimi açar, etrafımın daha çok farkında olurum.

Böyle anlatınca iyi güzel, ama beni beğeneni ben beğenmem; benim beğendiğim de beni beğenmez... galiba. Halbuki bir güzel söz, bir güzel bakış insanın gününü ne kadar da güzelleştirir! Günün sonunda telefonun ucundaki sesin berraklığı, bütün yorgunluğu alıverir; deliksiz uykulara salar insanı.