Buğra Kaan Sermihan

ART :  The Therapist, 1937 by Rene Magritte

Ocak ayının daha başlarıydı, ocak başına toplanmış dışarıda yağan karın dünyanın siyahını beyaza dönüştürür mü diye düşünürken Dedem hafiften doğruldu , soba üstünden inen kestanelere bakarak , “Evlat ver hadi bir tanesini de sana eskisi gibi anlatayım. Göz görürken kulak da dinlesin.” diyerek dışarıda kalmış gözlerimi yüreğine doğru çekti.

Pür dikkat kendimi dedeme vermiştim, merakla beklerken anlatacağını biran da Evlat demesiyle irkildim. Öyle bir Evlat demişti ki içimde açan güneşi yansıtmış olmalıyım ki gülümsedi tekrardan Evlat , Babaanneme şöyle bir baktı ve dönüp ; Sevgi nedir bilir misin ? Sevgi 70 yıldır kafeste Akıl da kalpte kafeste Evlat, kafes deyince ürkmeyesin kafesin kapısı daima açıktır. İnsan sevdiğini göğüs kafesinde saklar, İki kumru yerleşiverir. Kapı kapatılmaz Evlat esaret değildir bu , teslimiyettir. Seven kalbi ve aklı ile , iradesiyle teslim olmuştur. İçeri de bekler seven sevdiğini, ya kapı da karşılar ya da dayandığı güç olur kapı ucunda tutunmasını sağlar. Bastonunu eline aldı hafif kaldırıp , Oğul beni ayakta tutan şu tahta parçası değil. Beni dik tutan göğüs kafesimde ki, ona dayanmam , tutunduğumdandır.

Hafif daha doğruldu üstünde ki örtüyü düzeltti , göğüs kafesinde birleştirdi. Gülümseyerek sana bir sual daha dedi. İnsan niçin bu bez parçalarının içine girer, sarınır örtünür de ,  neyi saklar ? Şöyle bir dışarı baktım, Soğuktan mı dedim. Gülümsedi; Çayını iç evladım çayda ısıtır seni o zaman deyip ; Anlatmaya başladı, İnsan saklar dedik ya işte insan sevdiğini mahremidir. Mahremini saklar göğüs kafesini örter, kimseler görmesin bilmesin yaşananları. Aşk iki kişiliktir Evlat, iki kişinin içinde ki tekliktir.

Bu örtü bedenin değil, göğüs kafesinin perdesidir. Göğüs kafesi ailenin yuvasıdır. Yuvanı sakla evlat, açma kimselere, ve unutma evlat bir gün gelirsen benim yaşıma dayandığın bastonun değil yuvan olsun.

Ey Aşk, Dönmezmiş dünya sen izin vermezsen, akmazmış zaman.  Akıtınya kapılmayı, zirveye tırmanmayı göze  almayanı, ateşte yanmayı arzulamayanı istedikleriyle değil istemedikleriyle imtihan edermişsin. Ben diyeni, benliğini hiç eylemeyeni, var olmayı seçeni, özgürlüğünü senden yoksunluğa bağlayanı “ ben olan aşk “ der hiç uğruna hiç edermişsin.

Sidelya, Zamanın altında ezilen sözüm, kum saatinin kırılmış camından akan kum gibi, her sana dönüşümde dağıldım içimde. Rengarenk kumlarım , yalnızlığa attığım her adımda arnavut kaldırımları arasında kayboldu. Yoruluyor insan kaybettiğini aramaktan Sidelya. Aynı yolu tekrar gitmekten , kalktığı yerden düşmekten. Anıları, kırılan camdan dağılıp tek tek toplamaktan yoruluyor. Sidelya, yaşanmamış anım , kum saatinin kumları arasında kaybolmuş saklı şehrim. Yüreğimin kaldırımına düşmez mi tanelerin, sokaklarımda gezinmez mi gözlerin. Eski bir konak gibi hep mi virane kalır gönlüm ?

Nedir kalbim bu gürültü , yoksa bir dize mi devrildi ?

Bir yaprak mı düştü gönülden 

Bir damla mı döküldü gözden

Bir karınca yürüdü de tohum mu çatladı toprakta

Nedir kalbim bu vakitsiz atışların

Kalem kağıda değdi de harf mi kaybetti 

Harbe girmiş noktanın son noktası mı geldi ?

Doğu Medeniyeti bir başka değişle İslam Coğrafyası, kardeşin kardeşe katlettirildiği huzurun baharına hasret topraklar. Kurşunlar ve bombalar altında yaşama tutunan insanlık, korku nefret, özlem ve tevekkül mevsimlerinin ortasında bir medeniyet.

 “Acı diyorum efendim, O da evrensel olmalı; Bir çocuğun eline diken batsa; İnsanoğlu yanmalı… “  Farid Farjad; böyle seslenmiştir Tahran’da doğan, acıları yaşayan Doğu medeniyetinin bir çocuğu olarak. Kemanına nakşetmiştir acıyı, yüreği ağladıkça kemanıyla bamteline dokunmuş herkesi ağlatmıştır. 

İnsan tüm zahir sıfatlarından arındığı anda insandır. Tüm çıplaklığı ile bedeninin değil , bir terzi edasıyla biçip diktiğimiz rollerini bir çırpıda attığımızda insandır. Ademoğlu olmak da bunu gerektirir, ilk yaratılışı gibi, meleklere secde ettirmesi de bundandır. 

“Kazanda su kaynasa sanki ben pişiyorum; Bir kuş bir kuş öldürse ben can çekişiyorum.” diyor şair, dünya düzeninin nisyanından uzaklaşıp isyan edercesine. Adem olmak için, özüne ulaşmak için bu feryadı Necip Fazılın.  

Bizler ne kadar yakıyoruz canımızı, Adem olmak için mi yürüyoruz yoksa Kabil’e mi koşuyoruz. 

Nedir öç alma sevdası, nedir ölümün üzerinden yaktığımız sevinç kandilleri ? İsra’da yürürken yolumuzu mu kaybettik. Kaybettik de zulmün ateşine odun taşıdık.  Elimizde ki odun kimi yakıyor, cehennem yüreğimizde midir?

Fransa cehennemi yaşadı, cennet vaadiyle kandırılanların elinden yaşadı.  Size vaat edilen nedir ki de seviniyorsunuz ? 

Öyle ki ;

Fransa'daki olayı destekleyenler sanki Kabil'i destekliyormuş gibi geliyor. Öyle ürpertici ki ilk kan Kabil'in elinden toprağa geçmedi destekçilerine geçti. İlk cinayetten son cinayete kadar sadece yapanlar değil destekleyenler pirim verenlerde aynı eli kanlı insanlar. Hepsi birer Kabil'in taşlaşmış kalbine sahip. Öyle bir taş ki kalplerin mezar taşı olarak dikilip, kuyular gibi mühürlenmiş kalpler.

Töre neydi “Öldürmeyeceksiniz” idi. Peki neyi öldürmeyeceğiz sadece insanı mı yoksa kalplerimizi de mi ? Cahit Zarifoğlu ne güzel demişti “ Bir kalbiniz var onu hatırlayınız.” Bir kalbiniz var lütfen onu hatırlayınız. Yaşadığınıza delalet olan bir kalbi değil “İnsan” özelliği olan kalbinizi hatırlayınız. Koşan bir kısrak gibi zulmün karşısında çatlayan kalpleri hatırlayınız.

Hatırlarsak hatır olur , hatır olursa bağ olur. Gönülden gönüle köprü kurulur. Bu köprüler taştan değil gönül bağından olmalı. Hz. Yusuf ile Kenan'ın bağı gibi , Ensar ile Muhacir gibi ve dahi Hz. Muhammed (s.a.v.) ile ümmeti arasındaki bağ gibi olmalı.

O zaman

Ey Dünyam ! Kalbin nerede , hangi zulmün tepesine “Kurtarıcı İsa Heykeli ” gibi diktin de zulmü selamlıyorsun.

Kırışmış bir anıyla hüzün taşıdım yıllarca…