I want to fall asleep forever

Chodziłam kiedyś do psychologa. Była to przesłodzona Pani która uważała, że żyje by kochać wszystkich. Próbowała mnie wyleczyć. Nie mogła mi dać leków przez to że miałam za słaby organizm więc pozostała jej rozmowa. Cóż.... Zawsze prowadziła długie monologi a ja i tak nie pamiętam jakiegokolwiek.

Lubię słuchać smutnej muzyki. Zamykam wtedy oczy i wyobrażam sobie, że mnie nie ma. Że świat istnieje bezemnie. Później zastanawiam się kto by za mną tęsknił. Ojciec? Jak sam powiedział on nie jest moim tatą. Mama? Uciekła za granicę by mnie nie wychowywać i podrzuciła babci. Babcia? Ma już mnie dość przez kłopoty i wstyd jaki jej sprawiam. Siostra? Ona przez pół życia nawet nie wiedziała, że mnie ma a drugie pół życzyła mi śmierci. Ciocia? Uważa, że zniszczyłam jej rodzinę przez to, że się pojawiłam. Znajomi? Nawet ich nie mam. Chłopak? Nie mam go bo każdy uważa mnie tylko za dziwkę do ruchania.

Ostatnio odważyłam się i napisałam osobie, której kiedyś najbardziej ufałam, że jej potrzebuję. Potrzebuję się do niej przytulić tak jak robiłam to kiedyś.... Że chcę znowu się poczuć chociaż przez chwile bezpiecznie. Cóż.... Nadal czekam na odpowiedź 🙃

Próbuję być normalna. Czasem. Raczej bardzo rzadko ale próbuję. Szukam wtedy jakiś znajomych. I gdy już prawie udaje mi się moja głowa zamienia się w tornado. W burze z piorunami a każdy jeden grzmot sprawia że czuję tylko strach. I wtedy chowam się przed wszystkimi i rysuję. Rysuję na ciele wzory, które tylko dla mnie mają jakieś znaczenie.

Kiedy byłam mała chciałam być księżniczką. Znaleźć swojego idealnego księcia i mieć szczęśliwe zakończenie. Obecnie jestem nikim. Jedyne co znalazłam to własne wady a moje zakończenie na pewno nie będzie szczęśliwe.

Płakałam. Leżałam na łóżku i po prostu wyłam. Szarpałam skórę paznokciami. Krzyczałam. Wzywałam pomocy. Ale i tak nikt nie przyszedł. Dlaczego? Ponieważ, każdy już zapomniał o dziewczynie, której mimo że serce biło, każdy uważał ją za martwą.