burcuburcu

peki o acı nasıl öyle dışında neden öyle dışında ne şekilde hangi durumda kaç şiddetinde öyle sızlaya sızlaya. o acı peki nasıl düştü önüne, nasıl taktın ayağını nasıl öyle kapaklandın. nasıl anlamadı nasıl görmedi kimse. herkes oradaydı nasıl. kimse mi yani, çok komik. kimse.

sen bu yokluğun içinde, sen boşluğun içinde, kötülüğün içinde, sürekli kirlenen dünyanın içinde, bu tükenen çağın içinde, asla yetmeyen, hiç artmayan zamanın içinde. sen bu kadar acının içinde nasılsın?

bana rüyamda nasıl baktın. bunu anlatabilmek için dünyanın bütün dillerini öğrenmek istiyorum bana nasıl öyle çok aramış sonunda bulmuş gibi. ben bunu beynimde nasıl yarattım. ben seni beynimde hala nasıl bu kadar güzel ve temiz ve bembeyaz. ağlayamadım uyandım yastığımı çevirdim çünkü böyle gidersin sandım. ağlayamadım. saate baktım dört kırk. gidersin sandım.

kaburgam sızladı. etimden kemiğime saçlarıma tırnaklarıma dişlerime her milimetre. her hücre yaşayan burada olan her yanım. ben her güne bu sabah beni ne kadar dağıtabilirsin diye uyanıyormuşum. sen bu sabah şey yaptın, bak işte bu kadar. ayağımı yataktan sallayamadım. aferin canım, aferin.

o damarında dolanan kan seni rahatsız etmiyor. ama yerde gördüğünde nasıl tedirginsin bak. bazı şeyleri görmememiz gerekir çünkü. bu listeye yüzünü eklemememiz gerekir çünkü. lütfen öyle dağıtma artık benim toplayacak halim kalmadı. seni güzel hatırlamak için bazı geceleri unutmak gerekirmiş. bu senin benden çalışın değil benim ellerimle sunuşum.

sana anlatmakla duvara konuşmak arasında ağırlığı hep duvara verişim. sen o kadar yokmuşsun o kadar o kadar o kadar o.

delirmek o kadar kolaymış ki. sonra şey deyişin, ben o eşiği ne ara geçtim. çok aşıkmış senin aptal ayakların. yere basmadan geçtin.

lüt fen ar tık da ğıt ma bu ra la rı.

gerçek değil beynimde yarattım. o adam hiç olmamış hiç olmamış hiç olmamış ve hiç yok.

Sabahattin Ali 111 yaşında!

Karınca

Ruhumdaki sabır, kalbimdeki aşkla kurdum

kor dantellerden bu yolu, ormanın altına

yeter ki oku onu.

Senin gördüğün ağzımın kenarında duran dua,

ben ayaklarımın altındaki toprağa, döktüğüm

gözyaşına inandım. Öyle uzun ki dünya;

katlanmaya, kıvrılmaya, açılıp çarşaf olmaya.

Mümkündür yol yapmaya bir ömür, yol almaya.

Ah! yine de yolumdaki kederi kimse bilmesin,

büyüsün, genişlesin, dolansın ömrümü;

kapısı kapalı çoktandır, penceresi dargın.

Kim anlayacak bu kor işaretleri?

Kimsenin dilinden okunmasın içimde ufalan.

Ovada ve dağda saklı bir mavi için

düştümdü yola. Benim de yaban bir çığlığım vardı,

çok zaman oldu, teslim ettim onu rüzgara.

Kışa girdik kıştan çıktık

ama değişmiyor insan

karınca duası diyorlar ördüğüm yola.

Düdüklere koşullanmış kulağın

Gün batıyor görmüyorsun

Ay doğuyor sanane