bozuk-plak'ın daktilosu

Ne zaman beyefendi bir amca görsem, geleceğe yönelik umutlarım yeşeriyor. Hala böyle adamların nefes aldığına tanık olmak beni mutlu ediyor. Ayrıca bu amcaların ne hikmetse ses tonları da pek bir güzel oluyor. Dinledikçe, kendilerini dinlettiriyorlar. Bazen yanlarında eşleri hanımefendi teyzelerle beraber oluyorlar. İster istemez, düşünmeden edemiyorum gençlik hallerini. Sevgi var ortada o çok belli ama saygı da çokça var aralarında. Ne güzel böyle uyumlu geçen bir ömre. Sonuna kadar imrenilmeyi hak ediyorlar...

Nefes almayı unuttuğum oluyor bazen yanında, nasıl yaşadığımı o anlarda fark ediyorum...

İki harf anlamsızca yan yana geldi ve ben, derine gömdüğüm bir geçmişin tadını tekrar anımsadım. Ah şu kelimelerin tadı, bir başka türlü yoruyor insanın kalbini...

Sen ona olan hislerine karşı duyarsızlaşırsın, o ise onu affettin sanar. Hayat işte, çoğu zaman tersten seyreder. Aslında olan, tekrar hata yapmak için bir sebebinin kalmamış olmasıdır...

Seni özlemek, çocukluğumu özlemek gibi: gerçek ama tekrarı mümkün olmayan bir iz...

Gözlerin kenarında beliren neşeyi söndürmemek lazım. Zira sonradan atılan hiçbir kahkaha onun yerini tutamaz...

Özleyince, sesine sarılmak diye bir şey var. Lakin özlemi dindirir mi, yoksa çoğaltır mı orası hep meçhul...