serendipitously

Gdybym mógł, powiedziałbym ci wszystko, jak na spowiedzi. Wytłumaczył, co się stało.

Ciebie to pewnie w ogóle nie interesuje... Nie pamiętam takich niebieskich oczu, no może kiedyś, kiedy byłem nastolatkiem z wielkim sercem i marzeniami. Problem w sumie w tym, że z tobą poczułem się tak zaopiekowany, krytycznie zaopiekowany. Byłeś wspaniałym strategiem.

Gdy wtedy siedzieliśmy przy piwie, obok wił się bluszcz. Było tak ciepło i duszno. Ale gdy zaczęło się sciemniac, lekko zmarzlem. Otrzezwiałem.

"Co ja wyprawiam? Przecież nie znam tego człowieka. Przecież dziś go poznałem. Nie poznałem nikogo nowego od 7 lat... Nie powinienem."

Byliśmy już w drodze do ciebie.

Ale najpierw znowu bluszcz. Ściana bluszczu. Ogromna, kilkupietrowa ściana kamienicy obrosnieta błyszczem, światła wysypanych bluszczem ścieżek pomiędzy potężnymi drzewami na dziedzińcu. Nie wiedziałem czy to jawa czy sen.

Twoje mieszkanie. Obrazy. Życie. Pełno bibelotow, aż może trochę za dużo. Nagle przyszła burza, jakiej nie pamiętałem. Patrzylismy przy zgaszonym świetle na rozrywaną blyskawicami panoramę miasta. Fale deszczu uderzyły o szyby, jakby zapowiadając co się wydarzy, bijąc na alarm.

Zapytales, jak dziecko, jak... Jakbyś nigdy nie dorosł, jakby nie było w tobie krzty goryczy że świat jest jaki jest. Zapytales czy możesz mnie powąchać.

Zglupialem. To pytanie wykraczalo poza granice mojej logiki, jak to, jak można. Ale zgodziłem się, i tu, tu popełniłem ten błąd...

Zbliżyles się do mojej szyi, czułem twój oddech, jak gorące powietrze uderza o skórę, jak nerwy reagują, jak wysyłają sygnał, jak mój mózg go interpretuje i wywala pierdolony error. Błąd systemu.

Czułem ten zarost na swojej szyi. Nie mam slow... Żeby to opisać. Co się wtedy ze mną stało. Poczułem rzeczy, uczucia, emocje, które mnie oplotły.

Dokładnie, precyzyjnie unieruchomily stawy, zastygły mięśnie.

Ostatniego sylwestra spędzałem w mieszkaniu. W zasadzie nie pamiętam żebym kiedyś spędził go inaczej więc nie wiem po co to stwierdzenie. Było nudno. Smutno. I brudno... w ramach “świetnej zabawy” nabyłem drogą kupna konfetti wielkości pięciozłotówek. Przy etapie dekoracji w ferworze przygotowań, co by zaskoczyć gości spontanicznością rozsypałem je jak rusałka sypie za sobą płatki kwiatów, kurwa. Potem przed snem chodziłem ze zmiotką, taką małą szczotką do czesania podłogi bo głupio mi było włączać odkurzacz. #SPONTANiczność.

Ale M. mi się wryła w ten sylwester ze swoją myślą jak wiertarka w sobotni poranek jak leżysz skacowany bo obudziłeś się na lotnisku. Albo jak dzwonisz do roboty, że masz grypę żołądkową i w ogóle całą noc, i że tak, nie dasz rady, może lekarz, no nie dasz rady, odgazowana cola a jak nie to lekarz. A tak naprawdę to ty kurwiu nie dasz rady, ale wstać bo cie przygniatał kamyk codzienności co nagle urósł do rozmiaru, ja nie wiem pianina.

I zaczynają wiercić. Leżysz. Wiercą bliżej. Zakładasz słuchawki. Wiercą obok twojego bębenka. Słuchawki tracą racje bytu. Próbujesz wyszukać w tym łoskocie jakieś medytacje mnichów buddyjskich, ale nie to tylko rozpierdalający łoskot. Wwierrrrcają ci się do czaszki, to jest dźwiękowa lobotomia.

Wtedy idziesz na zakupy.

No więc M. stojąc w tym szarym wielkim mieście, ze zmęczonym makijażem, schludnym ale zmęczonym odwróciła się i powiedziała:

“Ten rok będzie rokiem zmian”

I TAK TO SIĘ KURWA ZACZĘŁO