B

Nasılsın? İyi olmanı umut ediyorum. Merak etme bende iyiyim.

Seni özlüyorum dinmeyen bir hasret işte. Alıştık. Anneannem nasıl? Onunla olduğun için mutlu musun? Bence mutlusunuz sen annenin dizinin dibinden ayrılmıyorsundur tahminimce oysa ben bir diz arıyorum kafamı yaslayacak. Kimseye güvenemiyorum. Bu kafayıda kaldıramıyorum gerçi. Duyuyor musun anne? Yakarışlarımı ve isyanımı. Ne olacak böyle? Artık yerin dibindeyim anne kafamı kaldırdığımda görebileceğim bir ışık bile yok umutsuzluk ne kötü şeymiş böyle. Ama çıkacağım anne biliyorum hep çıktım Allah yardım etti hep yine eder dimi anne? Eder misin Allah’ım?

Anne. İlk söylediğim kelime neydi bilmiyorum. Sadece 12 sene söylediğim anne kelimesi boğazımda kocaman bir yumruya sebep oluyor. Sana seslenmek istedim seninde dönüp bakmanı bekledim ama ikiside yapılamayacak kadar imkansız.

Anneannemi kaybettik. Söylemek ne kadar kolay içimde hissettiğim o ezici duygu bir o kadar ağır. Sivas yolundayız, tekerlek patladı. Anneannemi gömeceğiz varınca.

Biraz anneannemi anlatmak istiyorum size anneannem dünya üzerindeki en tatlı insan o tontiş yanakları yüzünden eksik etmediği o gülümsemesi ve her aradığında beni azarlaması ‘telefonun bozuldu herhalde’ ya da ‘aklına geldik sonunda’

Öldüğüne inanamıyorum.

Hastaydı ciğerleri kurumuştu merdiven çıkamazdı iki adım atsa tıkanırdı ama yemin ederim iyiydi sürekli ben öleceğim siz bana söylemiyorsunuz derdi dün fenalaşmış ambulans geldiğinde kalbi durmuş sanırım çoktan tam bilmiyorum bildiğim tek şey annemden geriye kalan annemde gitti artık sıfır tane annem var.

Sivas yolundayız ben bu yolu tam 13 sene önce annem için gittim onu gömdüm 12 yaşında ölümün bu kadar can yakıcı olduğunu öğrendim 24 yaşımdayım şimdi ölüm hala can yakıcı ne annem kaldı ne de börek anneannem.

Özür dilerim anneanne aramadığım gelmediğim seni beni sevdiğin kadar sevemediğim için özür dilerim birgün gerçekten bizi bırakıp gidebileceğini hiç düşünmemiştim çünkü sen hep var olacaksın gibi gelmişti.

Anneme selam söyle.

O sana kavuştuğu için mutludur.

24 yaşında hala biraz çocuksu ama en önemlisi galiba sonunda kendiyle ilgili bir şeyler bilen biriyim. Ben müzik dinlemeyi çok seviyorum sanırım beni oluşturan şeylerin başında bu geliyor, bir de aslında mutsuz biri değilim sadece insanların bazılarından hoşlanmıyorum. Gülümsemeyi çok seviyorum ağaca, kuşa, çocuğa, yaşlıya bir taşa bile çünkü ben demek gülümsemek demek.

Pikap aldım geçenlerde yani şöyle oldu ilk başta ilk plağımı aldım pinhani- kediköy bir konser çıkışı çok ani bir kararla aldım sonrada pikap :) nasıl anlatsam dinlerken çok mutlu oluyorum ruhum dinleniyor hayata hevesim olduğunu hissettirdi bana.

Yaşadığım tüm olumsuz şeyleri bir kenara atamam bana hissettirdikleri herşey beni ben yapan acılar amaa yaşamaya tekrar heves etmek çok güzel.

Ben Buse 24 yaşımda seneler sonra tekrar yaşama isteği buldum.

Ben Buse 24 yaşımda seneler sonra ne sevdiğimi ne sevmediğimi öğrenmeye başladım.