ondan habersiz kalmaya dayanadım yine karın ağrım ilk sinyallerini vermeye başadığında dört gün öncenin akşamındaydım ve tamda o akşam bi kaç hap attım uyumaya zorladım kendimi uyudum ama uyandığımda gecenin üçündeyim deli gibi üşüyor sancıdan ölüyorum ilaç atmaya devam ediyorum ama attığımı kusuyorum. faydasız. ölüyor ölüyor yine ölmüyorum. yanımdaki panik içinde hastaneye gidelim diyor. hayır diyorum. hastaneye dair kafamda bi dünya küfür geçiyor o an. ancak nefessizlikten sadece bi kelime çıkabiliyor ağzımdan. tekrar edip duruyor ağrılar, kusmalar, titremeler hatta gittikçe artıyor gibiydi. dayanma eşiğim neydi onu bilemedim çünkü ya hastaneye gideriz ya babanı ararım tehdini aldım açık net kararlı bir şekilde. ve hastaneyi tercih ettim sabahın altı bucuğunda küfürler içinde. sonra hastane de önüme çıkan ilk doktordan ilk sinir boşalmamı yaşadım. iğneleri yapan kıza hatta neredeyse tüm personelle bir çatışma içine girdim ve bağırarak morfin yap dediğim dr morfin yapmadı ama iki sağlam iğne yaptı sanırım benden kurtulmak adına yaptı ve kendime geldim hastaneden hızlıca uzaklaştım fakat çok sürmedi çünkü eve girer girmez yatağa girdim sonra kapı zili telefonun sesi hepsi birden çalmaya başladı. kapıda kardeşim arkadaşım, telefonda babam, ki hiç açmadım zaten onu. üstümde deli gibi bir baskı kuruldu hadi dediler hadi hadi hastaneye. dr bir arkadaşım var aynı hastanede onla görüştürdüler ameliyat edecek dr'la muhabbet aynen bu: arkadaşım geldi nerdesin kaçan arkadaşın mı yine kaçar o amelyat olmaz ben boşuna gelmiyim diyor falan .. sonra bu göt herifin gelmesini beklerken ağrılar son dozunu aldı ve başka bi dr serum takıyor bana ben bağırarak serum istemiyorum iğne yap bana diyorum cevap aynen bu; bekle bunu al bana teşekkür etceksin. serumu bekledim kafamda bi dünya isyanla ama ciddi ciddi ağrılar geçti şahane bir kafa yaşattı bu karışım (ona teşekkür borcum var iyileşmeyi bekliyorum ) ama oda geçti ağrılar yine başladı başımda ki kalabalık gittikçe arttı ve en son acılar içinde sedyeyle amelyat servisine geçtim. bi sürü kişi herkes sana bakıyor çıplak benenime birazdan demirlerle girceklerini biliyorsun sordukları her saçma soruya neden diye cevap veriyorken kollarım bağlanmış sırt üstü vaziyette kusmaya başladım kafamı yana çevirdi biri sterilli bez istedi iki tane koca sterilli bez kusmuğuma battı ne yazık ki. ve narkozun damarlardan sıcak ve oldukca hızlı geçişiyle uyandım. bitti mi dedim evet dediler. estetik dikiş yaptınız mı dedim gülerek; evet dediler. ama napayım seviyorum göbeğimi ölmek isteyebilirim ama bu göbeğimi sevmeyeceğim anlamına gelmiyor. hayatta olduğum sürece ben göbeğimi çok sevecem biliyorum bunu. şimdi bunu niye yazdım yalnızlıktan mı hayır! yalnız değilim, etrafımda çoktan çok insan var ama onsuz çok yalnızım. ve evet, yalnızım yalnızlıktan, onsuzluktan aynı şey. lütfen söyleyin ona çok özledim onu lütfen söyleyin ona onsuz asla onu unutmam bu kafayı taşıdığım sürece asla ..
izzy806
kianamaiart
pixelskylines
