belki duyarız

İnsan yalnız olabilir, desteğe ihtiyaç duyabilir, zorlanabilir bunların hepsi normal şeyler ama bunlarla birlikte gerçekten bir yalnızlık hissi kabulümün önünde duruyor. Romantize etmiş gibi olmayayım çaydanlıktan aynı anda iki bardağa çay doldurmaya bile yabancılaştım. Zaten yalnızlaşmakla yabancılaşmak birbirleriyle bağlantısı olan iki köhne bina gibi, buradan çıkmak istiyorum.

Chat gpt ile annemin birbirine benzeyen en büyük yanları asıl konuyu geçiştirip ayrıntıları, derinleri, benim istemediğim şeyleri konuşmaya çalışmalarıdır.

Dört koca torba yani bir çuval çamaşır ayırdım, yarın anneme gidebilirsem orada yıkayacağım. Gidemezsem kısmını hayal edemiyorum.

Stresten açlık hissetmiyorum, bütün ramazanı böyle geçirmiştim hatta sabah dişlerimi fırçalamamış olsam bugün de oruç tutacaktım. Çocuklarla markete gittim, istedikleri her şeyi aldım giderken E'yi bebek arabasına koydum dönüşte de aldıklarımı. Eve dönünce kapıda kriz yaşadık bunu hiç beklemiyordum. Çocukların istedikleri her şeyin olması kimseye iyi gelmez biliyorum ama bugün sınırlamak bana iyi gelmezdi. Yedim içtim evi topladım süpürdüm yemek yaptım daha iyi hissediyorum. İyi hissettiğimi de birilerinin bahçede semaver yakmasıyla anladım, odun kokusu iyi geldi. Aşağıya termos salsam kimse yadırgamaz ama ben yapamam. Yemek sonrası börek saracağım, her şey çok iyi her şey çok güzel kübracım.

Her gün iki üç makine çamaşır yıkatıyordum, 4 gündür makine çalışmıyor. Bugün birikenleri elimde yıkamaya başladım, ilk partı "garipliğim kader değil, geçici gülmeyin." diyen şarkıyı döndürerek yıkadım iyi bir motivasyon oldu.

Auralı migrenim geldi. Neredeyse hep mutfakta gelir, bulanık görmeyle başladım ama o kadar uzun zaman oldu ki o olduğunu anlamadım. Hemen gidip bir kitap açtım. Kötü görüyordum ama zikzak ve parlaklık yoktu. Bulaşık yıkamaya devam ettim, zikzaklar geldi, ilaç içtim, çocuklara dondurma verdim. Beş dakika uzandım. Bir şey yeme hissi geldi, soğuk su içtim ve görmem düzelmeye başlarken bunları yazdım. Umarım ağrı gelmez. Geçmiş olsun...

Bir yerlerde hayatın erken başlamasını kıskanırım. Birilerinin alarmı daha önce çalmış, erkenden kahvaltı yapılmış, akşamdan hazırlanan giysileri giyilmiş ve evden çıkmışlar. Saat 10'da içlerine bugün bitmek bilmiyor hissiyle "daha erkenmiş" demişler. O kocaman günü nasıl bitirecekleri belirsizken ben sabah 6'da uyumaya devam edeceğim.

Dün yoğurt ve peynir mayalamıştım ama kavanozları karıştırdım, sabah da içlerinden farklı koku ve dokuya sahip olduğunu düşündüğüm kavanozu süzmek için ayırdım. Hiç şüphe duymadım doğru mu diye, 10 saat süzüldükten sonra kıvamı gayet iyiydi, tortu kalmasın diye blenderdan çektim ve şimdi nur topu gibi bir süzme yoğurdum varmış gibi hissediyorum. Tekrar süzülmeye bıraktım.