her yerde fazlalık gibi hissetmeme sebep oluyorlar, yok olmak istiyorum

bi gün her yerden defolup gideceğim

yıllar geçtikçe büyüyen şey ben değilim de içimdeki bu boşluktur belki de.

içimdeki çocuk nefretle büyüdü

herkes sussa zihnim susmuyor

geçti diyerek gülümseriz ama ışıklar kapanınca gözlerimiz dolar bizim hep.

üzülmekten ölseniz bile kimse umursamaz

kimseyi affedemedin, kendini de

çok yoruldum, kaybolmuş küçük bir çocuk gibi hissediyorum.

içimde öyle bir burukluk var ki oturup sessiz sessiz ağlayasım var

ben bu sabah biraz ölü uyandım ve kimsenin çiçek bırakabileceği bir mezarım yok.

yanlış bir çağa hapsolup kalmıştım.

ben gerçekten aşırı bunalıyorum

ben çok üzgünüm, kalbim buruk.

"sevgi kesmez, sevgi kanatmaz; sevgi hayat almaz, sevgi hayat verir."