özlemek...

Bazen öfkeyle bir şeyler çıkar ağzından. Canım çıksaydı da söylemeseydim dediğin şeyler..

Eski sevgililerinden birini anlatıyordu bir gün. Benim ilk gördüğüm andan itibaren içimde kelebekleri uçuran adamın gözünde bir arkadaştan başka bir şey değildim yani. Her neyse.. İşte gelmiş anlatıyor yine sevdiği kızı. Diyor ki: "Annesi küçükken ölmüş. Annesi ölmüş bir kızı üzemezdim, elimde büyüdü." Ağlıyorum tabi ben. Nedenini soruyor. "Duygulandım." diyebiliyorum sadece gözümdeki yaşı silerken. Sildiğim yaşları içime akıtıyorum. İçimdeki deniz dalgalanmış, dalgalar boyumu aşıyor artık. İçim önemli değil ama. Bir kenara bırakıyorum onu. Sevdiğim ama sevilmediğim adama dönüyorum. Güzel sevmişsin diyorum. Hala güzel sevebilen insanlar da var demek ki diye geçiriyorum içimden. Evet var diyor bir ses. Elbet var güzel seven insanlar. Sonra diğer bir ses geliyor kulağıma: " Var tabi ama sence seni bulur mu güzel seven boşuna bekliyorsun." diyor. Haklısın diyorum usulca boynumu bükerek. Fazla oyalandım içimdeki seslerle. Biraz da sevdiğim adamın sesinde kayboluyorum. Buldum işte güzel seven birini diyorum. Ama bir sorun var. Zaten sorunsuz neyim oldu ki? Buldun evet, ama seni sevmiyor ki diyorum. Çabalasam sever belki diyorum. Çabalamak nasıl olur ki diyorum sonra. Bir insana nasıl kendini sevdirebilirsin. Sen onu nasıl sevdin diye soruyorum kendime. Cevap yok. Zaten sevmenin sebebi de olmaz diyorum. Ama devam ediyorum çabalamaya. Saçlarımı kestiriyorum mesela. Biliyorum çünkü kısa saç sever o. Yıllardır kıyamadığım saçlarım artık omuzlarıma bile değmiyor. Peki kestirdiğime değiyor mu? Değmese yapmazdın diyorum kendime. Züğürt tesellisi oluyor galiba bu. En basit çabamı anlattım su anda. Daha nice şey deniyorum belki beni de sever diye. Sevmedi. Sevmiyor. Ve sanıyorum ki sevmeyecek. Zaten neden sevsin ki? Kendime kızıyorum umut senin neyine diye. Bırak umut etme, hayal kurma. Gerçekleşmeyecek şeylerin peşinden koşarken takılıp düşüyorum. Kaldıranım, bir el uzatanım bile olmuyor. Üzülüyorum. Ama sorun değil. Alışıyorum. Yalnızlığa alışmak, hem de bunca insanın içinde. Her ne kadar saçma gelse de alışıyorum.

Üzmeyin artık beni. Yeter..

Beni sevmeni isterdim. Mesela birazcık anneni sevdiğin gibi sev isterdim. Biraz da babanı. Bazen çocukluk arkadaşın gibi sev isterdim. Bazen de en sevdiğin kitap gibi sevmeni. Ama en çok, beni azıcık da olsa sevmeni isterdim..

Gelmişler bana kızgın mısın diye soruyorlar. Kızgın değilim, kırgınım. Ama iliklerime kadar kırdınız beni diyemiyorum..

Aşk mı? Palavra sadece. Gerçek aşkı bulanlar benden daha iyi bilirler elbet..

Güçlü bir kadın değilim artık. Savaşçı? Hiç değilim. Yenildim..

I quit.

3 yıl sonra ona onu ne kadar sevdiğimi tekrar söyledim. Salaklık yaptığın diyebilirsiniz, bilmiyorum. Bildiğim tek şey şu anda çok mutsuz olduğum..

Adam, cesaretli kadınları severdi. Kadın, adam için her şeyi yapabilecek kadar cesur, onu incitmemek için her şeyden sakınacak kadar korkaktı. Adam kadının korkak tarafını görmeyi seçti. Kadın korktuğu yerlerden kırıldı. Kırıldığı yerlerden yıkıldı..