Sonsuz boşluklar

Dış kapının dış mandalıyım gibi.

Asla oraya ait değilmişim ve de hiç ait olmamışım gibi.

Kalbim çok kırılmış ama tamir eden olmamış gibi.

Dışarısı gündüzden içim gece gibi.

Sevildiğime inandırılmak istenirken sevilmediğimi hep biliyor gibi.

Hep cepte görülüyor gibi.

Yalanlar üstüne inşa edilen hayatın başrolü başkasıymış gibi.

İçim cayır cayır yanarken dışarı "bir şeyim yok ya " der gibi.

Ailesini çok özlemiş ama sonsuza dek kaybetmiş gibi.

Yaşayan bir ölüyü canlandırır gibi.

Çok ağlamak isterken artık ağlayamıyor gibi.

Keşke hayatta olsaydın da gölgene sığınsaydım. Sen beni tüm dünyaya karşı korurdun. Nefes aldırırdım, konuştururdun. Ne şimdi bulunduğum yere aitim, ne de bir kimliğim var. Ben kendimi kaybettim. Bulamıyorum zaten izin de veren yok. Ama sen hayatta olsaydın izin vermezdin bunlara. Biliyorum ben. Dayanamazdın göz yaşlarıma. Başka bir kasabaya uğurlarken beni hep gözlerin dolardı. Sevmezdin vedaları. Senden sonra ben de sevemedim. Nefret ettim gökyüzünden. Ağaçlardan. Seni hatırlatan ne varsa yok saydım. Mesela üzüm bağları gördükçe ağladım hep sen vardın çünkü her bir üzüm tanelerinin yansımasında. Sen vedaları sevmedin ansızın gittin, ansızın bıraktın beni yarı yolda. Sen gittiğinden beri kimse beni sevmedi. Sarılmadı sen gibi. Okşamadı saçımı. Konuşmadı benimle. Problemlerimi çözemedim geçimsizin teki oldum. İşte tam da bu noktada her şey o kadar ağır geliyor ki... Yirmili yaşlar artık altmışlı gibi. Güzelliğim uçup gidiyor, saçlarım beyazlıyor. Sen de beni özlediysen eğer BABA, ne olur al beni yanına.

Tükeniyorum.