yakınlarınenyabancısı

Tok evin aç kedisi toklukla tanışıyor.

Ne diyorsam öyle mi olsun , tamam.

Komiksin ama ben gülmüyorum.İsterim ama ,ben gülmek istemiyorum.Ben gülersem gül açılır yaz olur zaten yaz mevsimindeyiz bir daha mı gelsin yani:) .Sıcaktan nemden nefretttttt.

Aşureye alışveriş yapıp, buğday ıslattıktan sonra dövme makinasını açtım.Yani benden mantıklı şeyler beklemek çok olası değil. Bir de kafamın içini düşünün, öpüyorum.

Kaç sayfa değil de satırda biter diyelim.Bir cümleyi geçmez artık , noktayı da ben koydum da noktalı virgüle de hayır demem hani.

İçimde libidosal ve duygusal hiçbir şey kalmaması hk. Bir endişe ve travma topuyum.Disko topu olduğum zamanlara da dönmek ister miyim bilemiyorum.

Çok bunaldığım bir zaman diliminde seneler önce ılık bir haziran akşamında erikli yoğurtlu rakı sofrası istiyor gönlüm yazıp gerçekleştirmiştim düze çıkınca.Şu an yaşadığım bunaltıya o kadar naif bir isteğim yok, 100 lük şişe işimi görür mü ne diyorsun .İçmek için değil , doğru tahmin :)

Neler neler oldu da ben olduramadım.Olduracak şeyler de değildi zaten .Benimle alakasız ama içinde benim debelendiğim rezalet bir zaman dilimiydi. Niye ki?

Herhangi bir şey ile ilgili atak geçirmek insanı geriye itiyor.Geriye itilir mi deme , bazen başlangıca bile döndüğüm oluyor.Bunun nasıl hissettirdiğini yalnızca kendin açıklayabiliyorsun.Kendine ama başkaları yine anlamıyor. Sığ suda boğulmak gibi kalksan göreceksin tehlike yok ama bazen insanın kalkmayı bile düşünecek beyni kalmıyor.Öpüyorum.

O kadar bulutun arasından bir parça güneş veremez misin ? İsterim ama almaya gönüllü değilim , vermez misin ,peki.

Ben dert olurum, sıkıntı olurum, stres sebebi olurum ama toprak , taş,yolda yoldaş olamam.Yapıma ters , istersen gardaş olurum ama bak .Kendimin de bir şeyi değilim zaten . Bir şey bile bir şey bazen , ben bazen bile değilim .Öpüyorum.

Kendime bir Mayıs akşamı vaadinde bulundum, nasıl bir akşam olduğu az çok tahmin edilebilir ama konfor alanımın da içine edecek olan bir akşam , yaşayıp göreceğiz.

Küçük bir işarete dünyaları yakarmışım gibi geliyor , sonra işten eve geliyorum ve günlük işlere dalınca geçiyor.Kendi dünyamı yaktım bir kere de değil defalarca yine yakarım da üşeniyorum.Bırakalım ,tütsün.

Dışardan beton gibi içeriden kumdan kale olmak zor .Dokunulsa dağılırım, su gelirse kapılırım . Plastik kovalara da zaafım var sanırım (:

Kendimi değiştirmediğim sürece geçiş olarak algılanıp evin yolu olmayacağını bilmek rahatsız edici . Evin yolu olabilirim ama hiç bir yer ev olarak hissettirmeyeceği için bir ev olmayacağım.Olamayacağım değil yani , olmayacağım.