universe

Bugün beni sevindirecek bir şey yaptın. Aslında beni sevindirmeni neredeyse ben istedim, sen geri çevirmedin. Umarım sen bıkkınlıkla, "bu ne şimdi?" ile değil de heyecanla karışık bir sevinçle karşılamışsındır bu ufak adımı. Sen bilmezsin, keşke bilsen. Ben o adımı attığımda heyecandan kusmak üzereydim. Heyecanlanınca midem bulanır çünkü. Kendimi sana anlatabilsem. Sen beni tanıyabilsen. Bu yaptığım şey adım atmak sayılır mı? Bilmem. Sana göre nedir? Onu da bilmem, keşke bilebilsem. (Seni sevindiren midir?) Sen anlatsan, ben dinlesem.

Aşık olmayacaktım........

Bağıra bağıra yazdım seni içime, bir kez olsun yüzünü güldüremedim. bir kez olsun yüzünü güldüremediklerimize....

Biri tarafından var olduğunu sandığım sevilme eylemime son verildi. Biri gitti. Biri için benim tarafımdan şarkılar dinlendi ansızın ve nedensiz. Biri ben tam da şarkı dinlerken geldi tüm gün zaten kapıda bekleyen gözlerimi gördü, görmezden geldi ve gitti. Biri son günlerde hep yaptığını yaptı. Biri farkında olmadan beni üzmesine izin verdiğim kadar beni üzdü. Biri tek bir adım bile atmadan vazgeçti. Ve benim durduramadığım şeyler var, onu sevmek gibi. Uzağımda kalan herkesten sakladığım onu sevme eylemim. Uzağımda olduğu için onun da haberi olmadığı eylem.